مصر ول دوسری یاترا
ਮਿਸਰ ਵਲ ਦੂਸਰੀ ਯਾਤਰਾ
بھائیاں دے ہتّھوں بنیامین دی درگت
ویر دلاں وچ بھجدے آئے، آتش ہسد تپائے ۔
بنیامین عزیز بلایا، اسیں تفیلیں آئے ۔
اݨڈٹّھا تاکیداں کر کر، سدّ گھلیا کنانوں ۔
گھر وچ باپ عزیز مصر وچ، عاشق دلوں ب جانوں ۔
ہر ہر گلّ الاہمے تاہنے، جھڑکاں زلّت خواری ۔
بنیامینے نال بھراواں، راہیں کارگزاری ۔
بنیامین دلوں پر دردوں، سبّھے سختیاں سہیاں ۔
یوسف دا دل داغ پراݨا، دل دیاں دل وچ رہیاں ۔
.........................................................
اوس زمانے شہر مصر دے، پنج سبّھے دروازے ۔
حکم پدر تھیں سارے بھائی، کھنڈے نال اندازے ۔
دو دو رل اک در تھیں آئے، لنگھ گئے دس سارے ۔
بنیامین اکلّا باہر، غم دیاں آہیں مارے ۔
.......................................................
یوسف پاس پیغام لیایا، جبرائیل الٰہوں ۔
ویر تیرے اجّ آئے یوسف، چل دراڈے راہوں ۔
دس وچ شہر وڑے ہو دو دو، تیرا ویر اکلّا ۔
باہر کھڑا دروں ہݨ روندا، دل نوں نہیں تسلّا ۔
.......................................................
لاہ لباس شاہانا یوسف، پہݨ پراݨا جائیں ۔
ہو اسوار شتر تے جھبدے، اوسنوں نال لیائیں ۔
یوسف دا بنیامین دی سہائتا نوں آؤݨا
بنیامین ڈٹّھا جاں اکّھیں، کردا گریازاری ۔
صورت چند اداسی شکلوں، غم دی جگر کٹاری ۔
یوسف دیکھ ودھیرا رویا، مول قرار ن پایا ۔
چالی سالاں بعد دسّایا، میرا ماں پیو جایا ۔
ہورس دروں گیا مڑ باہر، مڑ مصرے ول آیا ۔
بنیامین ڈٹّھا آ روندا، آݨ سلام سݨایا ۔
بنیامین الیکم کہیا، یوسف ابری بولے ۔
بھائی نال کرے کجھ گلّاں، درد خزانے کھوہلے ۔
......................................................
بنیامین کہے سݨ رو رو، حال کہاں میں کس دا ۔
میں یعقوب نبی دا بیٹا، اجّڑیا گھر جس دا ۔
.........................................................
یوسف نام وڈیرا بھائی، میرا ماں پیو جایا ۔
میں سݨ باپ ن ہوش سنبھالی، جاں تے نظر ن آیا ۔
برکت گئی اساڈے گھر تھیں، خانے پئے اجاڑاں ۔
یوسف نوں لے گئیاں جاں تے، لٹّ غضب دیاں دھاڑاں ۔
........................................................
میں پر درد لیائے بھائی، متریئیاں دے جائے ۔
شہر وڑے چھڈّ مینوں روندا، مڑ کے لیݨ ن آئے ۔
......................................................
کننݨ موتیاں جڑیا آہا، یوسف دے وچ بازو ۔
پنجھی ملّ ہزار دیناروں، تلے کدر ترازو ۔
یوسف بنیامینے تائیں، دیوے بہت دلاسا ۔
پاس رکھیں تس کہے زبانوں، توڑیں ن ہلاسا ۔
.....................................................
آ میں نال ملاواں بھائی، پھیر یوسف فرماوے ۔
شہر اکٹّھے داخل ہوئے، لے بھائیاں تھیں آوے ۔
بھائیاں نوں منکش مہلّ وچ اتارنا
اک سنہری کوٹھا یوسف، سی اگّے بݨوایا ۔
تیہ گز لمّا، تیہ گز چوڑا، زینت انت ن پایا ۔
....................................................
یوسف نے سبھ بھائیاں مورت، اوسدے وچ لکھائی ۔
بھی یعقوب نبی دی مورت، بھی آپݨی بݨوائی ۔
جیوں جیوں بھائیاں جنگل اندر، اوس تے ظلم کرائے ۔
سارے حالے ظاہر اس وچ، پورے نقش کرائے ۔
.......................................................
خدمتگاراں تائیں یوسف، کہندا جلدی جاؤ ۔
کرواناں کنانیاں تائیں، اس خانے لے آؤ ۔
لے برکا خود یوسف بیٹھا، اندر زرّیں خانے ۔
خدمتگاراں بھائی آندے، کر آداب شاہانے ۔
......................................................
ہویا حکم توام لیاؤ، خادم توام لیائے ۔
کھاؤ خرش پیغمبر-زادیو، یوسف حکم کرائے ۔
کھاوݨ خرش دلیلاں کردے، خوشیاں وچ دلیلے ۔
دیواریں تسویراں لکھیاں، پئیاں نظر روئیلے ۔
گومّ گیا ہیرانی اندر، بھلّ گیا تس کھاݨا ۔
عمل کمائے نظریں آئے، خوف دلے وچ دھاݨا ۔
.........................................................
روئیلا کی ہویا تینوں، ویر پچھݨ رو سارے ۔
بول ن سکّے کرے اشارے، رو رو ولّ دیوارے ۔
بھائیاں ڈٹّھا جو جو کیتا، ظاہر نظریں آیا ۔
روندیاں رخ دھوائے اشکوں، مرگ سجّھی غم دھایا ۔
.......................................................
صاحب-زادیو کھاݨا کھاؤ، یوسف نے فرمایا ۔
کیوں اکّھیں تھیں نیر وہائے، یاد کہو کی آیا ۔
عرض کرن اس خانے اندر، خرش ن کھادھی جاوے ۔
شاہ انائت کرے اساں تے، ہورس تھاؤں بھجواوے ۔
بنیامین دا یوسف دی سک وچ ردن
بنیامین جو یوسف سندی، شکل ڈٹّھی دیوارے ۔
زخم پراݨا اگھڑ وگیا، چلّے خون فوارے ۔
صورت دے ول ویکھے رووے، رو رو کے فرماوے ۔
ویر میرے دا نقشا روشن، صبر دلوں لے جاوے ۔
....................................................
دن تے رات فراق جدھے نے، میری جان جلائی ۔
اوسدی صورت مصریاں لوکاں، کتّھوں لکھ منگائی ۔
ایہہ یعقوب نبی دا بیٹا، کس نے خبراں پائیاں ۔
تے ایہہ کوݨ فرشتا آہا، جس تسویراں لاہیاں ۔
........................................................
دس بھائی بہ پنجیں تاشیں، رل مل کھاوݨ لگّے ۔
بنیامین اکلّا بیٹھا، تاش رکھائس اگّے ۔
دھریا تاش اگّے اوہ روندا، بیٹھا زارو زاری ۔
یوسف ویر وچھونّے والا، زخم دلے وچّ کاری ۔
........................................................
یوسف کہندا، آ جا میتھیں، توں میں رل مل کھائیئے ۔
تاش اکّو تے توں میں بھائی، کھاوݨ بہ ہݨ جائیئے ۔
میں تیرا توں میرا بھائی، یوسف جاݨ اسائیں ۔
مائی جایا بھائی آپݨا، جاݨ اساڈے تائیں ۔
جے تیں یوسف ویر وچھونّا، میں بھی ویر وچھونّا ۔
برکے دے وچ نالے یوسف، آہیں کر کر رونّا ۔
......................................................
بنیامین کہے جگ جیویں، شاہا آلی جاہا ۔
زرّیں خانا اوّل والا، دل میرے وچ آہا ۔
حکم کرو میں اوتھے جاواں، مینوں صبر ن آوے ۔
بیٹھ لواں رجّ رو اتھائیں، تداں بخار سدھاوے ۔
یوسف پچّھے زرّیں خانے، کیا پسند دسایا ۔
بنیامین کہے دیوارے، یوسف نقش لگایا ۔
.....................................................
جبرائیل سلام لیایا، یوسف نوں درگاہوں ۔
دے پیغام کہیا اے یوسف، آیا حکم الٰہوں ۔
بنیامین تیرے وچ غم دے، جان لباں پر آئی ۔
جاندی جان وچھوڑے اندر، دیہ شتاب دکھائی ۔
......................................................
منشا حاضر سی اوس ویلے، یوسف نے فرمایا ۔
زرّیں خانے جاہ فرزندا، حکم الٰہی آیا ۔
بنیامین تیرا اوہ چاچا، ماؤں میری دا جایا ۔
غم میرے وچ تڑپھ مریندا، ہجر طوفان چڑھایا ۔
........................................................
منشا دے ولّ بنیامینے، نظر پئی اکّ واری ۔
ایہہ یوسف دی صورت ڈٹّھی، وگّی ودھ کٹاری ۔
بنیامین اپر بھید دا کھلھݨا
دنگ رہیا فرماوے لڑکیا، دسّیں برخردارا ۔
کوݨ ایہی توں کس دا بیٹا، جگر کدھے دا پارا ۔
یوسف دا میں بیٹا حضرت، منشا آکھ سݨاوے ۔
بنیامین پیا سݨ دھرتی، رو رو کے فرماوے ۔
میرا بھی اکّ ویر پیارا، آہا یوسف ناموں ۔
باپ تیرا بھی یوسف ناموں، میں قربان کلاموں ۔
.....................................................
منشا کہندا ن رو چاچا، زندا تیرا بھائی ۔
توں جسدے وچّ غم دے روویں، میرا باپ اوہائی ۔
......................................................
چھاتی نال لگایا رو رو، پکڑ بھتیجے تائیں ۔
فرزندا دسّ جھبدے مینوں، تیرا باپ کتھائیں ۔
تخت اپّر جس تھیں توں بیٹھا، منشا نے فرمایا ۔
باپ میرا اوہو بھائی تیرا، ماؤں تیری دا جایا ۔
.......................................................
بنیامین کہے فرزندا، اوہ مصرے دا والی ۔
منشا کہندا اوہو یوسف، جس دا سایا آلی ۔
.....................................................
منشا نے جاں یوسف تائیں، ساری خبر سݨائی ۔
اٹّھ یوسف خلوت وچّ آیا، نال لیاس بھائی ۔
.....................................................
بانہ الھار گلاں وچ پائی، وچھڑیاں مل بھائیاں ۔
سرد ہوئے دو سینے تپدے، باراں رہمت آئیاں ۔
...........................................................
سائت بعد جو یوسف تائیں، ہوش بدن وچ آئی ۔
بنیامینوں پچّھݨ لگّا، پیو دا حال کیائی ۔
........................................................
اکّھیں دے وچّ نیند ن آوے، کھاوݨ مول ن بھاوے ۔
نام تیرا لے کرے پکاراں، درد جھلّے غش کھاوے ۔
سݨ کے حال پدر دا یوسف، رو رو زار کریندا ۔
واہ دردا میں جمّدا ناہا، تاں کیوں باپ تپیندا ۔
پھیر پچّھے دسّ بھیݨ میری دا، کیوں کر وقت وہاندا ۔
رو رو بنیامین کہے دکّھ اوسدا، حدوں گزریا جاندا ۔
جاما نواں ن پایا اسنے، سال گئے ہو چالی ۔
ہو دیوانی رہی بچاری، تیریاں درداں والی ۔
جس راہوں تیں ویر لیائے، اتھے عمر گزاری ۔
پئی پکارے نکل یوسف، دیکھ لواں اکّ واری ۔
.......................................................
ویر میرا اوہ ماہ منوّر، یوسف نام پیارا ۔
کنھے ڈٹّھا وچ جنگل روندا، یا کسے شہر وچارا ۔
ایہو حال ہمیشاں اوسدا، وچ درداں ورتارا ۔
کھاوݨ پیوݨ بھلّا اوس تھیں، تیرا ورد گزارا ۔
........................................................
بنیامین کہے اے بھائی، روندیاں عمر وہائی ۔
اج مقصود دلے دا ملیوں، ہوئی دور جدائی ۔
اک سائت ہݨ تیرے نالوں، وچھڑیا ن چاہاں ۔
بھائیاں نال ن ٹوریں مینوں، وگے ن قدم اگاہاں ۔
بنیامین نوں آپݨے کول رکھݨ دی ویونت
یوسف کہندا جھلّ ن سکدا، میں بھی درد وچھوڑا ۔
بھائیاں نال ٹریساں اوّل، پھیر کریساں موڑا ۔
چیز گلّے رکھواواں تیرے، ساریاں موڑ منگاواں ۔
پھول کڈھاواں حکم شرا تھیں، تینوں کول رکھاواں ۔
....................................................
یوسف کہے غلاماں تائیں، بھرتیاں بھرو شتابی ۔
ن تولو بھر کوناں دیو، ہووے دور خرابی ۔
پردے وچّ غلاماں تائیں، یوسف نے فرمایا ۔
جام اکیک میرا لے جاؤ، رکّھو پاس چھپایا ۔
بنیامینے دے وچ بھارے، رکھ دیو وچ پردے ۔
بھر چھٹّاں جیوں یوسف کہیا، بردے اوویں کردے ۔
آکھ سلام گئے کنعانی، تھوڑھی دور سدھائے ۔
جام گیا ای حضرت یوسف، مگر سوار دوڑائے ۔
بھراواں دا چوری وچ پھڑیا جاݨا
کرن سوار پکار جوانوں، چور تسیں کروانوں ۔
کھڑ رہے مت جاؤ اگّے، پکڑ ولاں کنانوں ۔
ات ول مونہ کر کہیا جوانا، کی تساں گومّ گیا ای ۔
جام اکیک ملک دا کہیا، تساں چرا لیا ای ۔
.....................................................
اوہناں کہیا اساں قسم خدا دی، ہے معلوم تساہیں ۔
چور نہیں اسیں آئے ناہیں، کرن فساد اتھائیں ۔
کہݨ سوار تسیں جے جھوٹھے، پھر تساں کیا سزائیں ۔
اوہناں کہیا جس کولوں لبّھے، پکڑ کھڑو اوس تائیں ۔
............................................................
موڑ سوار گئے لے مصرے، سبھ کنیانیاں تائیں ۔
یوسف اگّے حاضر کیتے، چوراں وانگ تداہیں ۔
........................................................
یوسف کہے غلاماں تائیں، شتراں بھار اتارو ۔
سچّ کہݨ پیغنبرزادے، یاں تے جھوٹھ نتارو ۔
..................................................
دس بھائیاں دے بھار جو پھولے، کجھ ن ظاہر آیا ۔
جاݨ دیو اک باکی رہندا، یوسف نے فرمایا ۔
.....................................................
چور نہیں اسیں عیب ن کائی، ایہہ بھی کھولھ نتارو ۔
دیکھو صاف اکیدے ساڈے، تاانے پھیر ن مارو ۔
یوسف کہندا، مرد جوانو، چنگے نظریں آئے ۔
تاان الزام تساں کجھ ناہیں، ہو نیکاں دے جائے ۔
......................................................
جے تے چھٹّ ن پھولو اسدی، بھائیاں عرض سݨائی ۔
اساں اتے ایہہ فخر کریسی، تے آپݨی وڈیائی ۔
سانوں کہسی بھار تساہاں، پھولے نال خواری ۔
بیئتبار تسانوں ذاتا، میں رہیا اتباری ۔
یوسف کہندا پھول غلاموں، کرو برابر سارے ۔
تاں ایہہ فخر چتارے ناہیں، مونہوں لاف ن مارے ۔
پھولی چھٹّ پیالا لبّھا، چور بݨے کنعانی ۔
شرمندے ہو بھائی سارے، ڈبّے وچ ہیرانی ۔
..................................................
آہا مصر اندر ورتارا، جے کو مال چراوے ۔
صاحب مال لوے شے دوݨی، ودّھ سزا ن پاوے ۔
تے یعقوب نبی دے مزہب، چور رہے ہو بردا ۔
سو بھائیاں نے اوّل فتوا، کہیا شرا پدر دا ۔
..................................................
باپ بڈّھے دا ایہہ ہے آسا، ہردم خدمت کردا ۔
پکڑ اساں تھیں رکھ کسے نوں، تھاں اس دی وچ بردا ۔
شاہا توں اہسان کنندا، سانوں نظریں آویں ۔
باپ بڈّھا رو مرسی غم تھیں، چھوڑیں لتف کماویں ۔
......................................................
یوسف کہے پناہ خدا دی، جس دا عالم سارا ۔
چوراں چھوڑاں ہوراں پکڑاں، ظلم کریساں بھارا ۔
...................................................
بھائیاں بیٹھ جمھا وچ گوشے، مسلاہت دی کاری ۔
رو رو نیر وہائے چشموں، سارے پئے وچاریں ۔
کہے یہودا مالم سبھناں، باپ لئیاں سوگنداں ۔
زامن دتّا اللہ صاحب، اساں سبّھے فرزنداں ۔
.......................................................
بنیامین لئے بن جاݨا، روا ن سانوں مولے ۔
اجز لڑائی دوویں حاضر، جو کجھ شاہ قبولے ۔
جے اوہ ویر ن دیوے سانوں، گھتّو جنگ پواڑا ۔
مرد اسیں سبھ شیر بہادر، پایو مصر اجاڑا ۔
....................................................
سݨ مسلاہت بھائیاں تائیں، بہت پسند دس آئی ۔
بنیامین چھڈا لیائیئے، کرکے جنگ لڑائی ۔
.........................................................
آہا افراہیم بھجایا، یوسف نے ول بھائیاں ۔
جا کے سݨ جو میریاں بھائیاں، کی سلاہیں لائیاں ۔
افراہیم گیا مڑ سݨ کے، ایہہ سبّھے تدبیراں ۔
یوسف پاس سݨائیاں جا کے، جو سݨیاں تکریراں ۔
کہے یہودا بھائیاں تائیں، اجے ن تیغ وگایو ۔
جاں میں ناارا کڑک مریساں، تاں تسیں ہتّھ اٹھایو ۔
ایہہ گلّ آکھ یہودا ٹریا، تیغ لئی ہتّھ آیا ۔
یوسف اگّے آݨ کھلویا، ن کر کہر سݨایا ۔
چھوڑ عزیزا بھائی ساڈا، ن کر بہت کزیا ۔
ن ستا اساڈے تائیں، جے تدھ خبر ن پئی آ ۔
کڑک مریساں اکّو ناارا، دیکھ لیو کیا ہوسی ۔
نیل ندی دا پاݨی سݨ کے، وگݨوں اٹک کھلوسی ۔
..........................................................
جدوں یہودے تائیں ڈٹّھا، یوسف نے وچّ گسّے ۔
برچھیاں وانگوں خونوں بھنّے، وال کھڑے وچّ جسّے ۔
یہودے دا جوش ٹھنڈا پیݨا
افراہیم چھٹیرا لڑکا، سی حاضر اوس ویلے ۔
کبتی بولی کہ کے یوسف، اوسنوں ات ول میلے ۔
اے فرزند کمر تے اسدی، جھبدے ہتّھ لگائیں ۔
افراہیم گیا ہتّھ دھریا، جھڑیا جوش ازائیں ۔
گیا غضب سبھ زور سدھایا، کوّت رہی ن کائی ۔
چاہے ناارا کراں غضب تھیں، طاقت کجھ ن پائی ۔
..........................................................
افراہیم گیا ٹر اوتھوں، آزز رہیا یہودا ۔
باہر ویر اڈیکݨ ناارا، جوش کرن بیہودا ۔
اوڑک آپ اڈیک سدھائے، ولّ دربارے آئے ۔
کہݨ یہودے تائیں بھائی، کیوں توں کمّ گوائے ۔
کیوں ناارے نوں دیر لگائی، تیں دل خوف کیا ای ۔
کہے یہودا نسل پدر تھیں، ایتھے لڑکا کائی ۔
پشت میری ہتّھ لا سدھایا، میرا جوش گوایا ۔
تپ وچ جوش غضب دے بھائیاں، کہر تنور تپایا ۔
دیکھ اوہناں ولّ یوسف تائیں، دل وچ گسّا آیا ۔
بھائیاں تائیں حاضر کرکے، پیش کھڑے کروایا ۔
فرمایا پیغنبرزادیو، بولو سچّ زبانوں ۔
میں کی برا تساں تھیں کیتا، گھٹّ کیا اہسانوں ۔
.........................................................
بکّریاں تساں ہوراں ذاتا، خود نوں شیر بݨایا ۔
تخت عزیز مصر دا لئیئے، تساں ارادا آیا ۔
.........................................................
دیکھو زور خدا نے دتّا، یوسف نے فرمایا ۔
سلّ پتّھر دا کوٹھا یوسف، ماریا پیر اڈایا ۔
پتّھر ٹٹ گئے ہو پرزے، چھت کندھاں ڈھہ پئیاں ۔
دیکھ بھراواں ہیرت دھاݨی، اکّھیں اگھڑ گئیاں ۔
.......................................................
ہو پیغنبرزاد جوانوں، یوسف نے فرمایا ۔
چھوڑو چور وطن نوں جاؤ، میں ایہہ رہم کمایا ۔
جے کو ہور دلیری کردا، ویکھدیوں تس حالا ۔
دیکھ تساں ول میں دل گزرے، کدر نبیاں والا ۔
..........................................................
اوڑک ہو لاچار بھراواں، رو رو سیس نوائے ۔
لکّھ لکّھ شکر جو اجّ اساڈی، جان بچی غم جائے ۔
......................................................
کہے یہودا بھائیاں تائیں، تسیں سبّھے مڑ جاؤ ۔
بنیامینے چوری کیتی، پیو نوں خبر سݨاؤ ۔
تے میں آپ ن جاواں مصروں، ہرگز مول کداہیں ۔
مونہ اکّھیں کی جا دکھلاواں، باپ پیارے تائیں ۔
واپس کنان پہونچݨا
سݨ یعقوب نبی دے بیٹے، نوں کنانے آئے ۔
باپ اگّے ہو عرض گزاری، چوریوں حال سݨائے ۔
..................................................
نبی کہے امید ن مینوں، ہرگز بنیامینوں ۔
چوری اوس نے کیتی ہوسی جاپے حال یکینوں ۔
راتی نفل پڑھے دن روزے، وڈّا زہد کماوے ۔
تکوے وچ امانت پورا، تے اوہ کویں چراوے ۔
.....................................................
پھر یعقوب نبی فرماوے، فرزندو فرماوو ۔
ایڈک زور تساں وچ آہے، توڑ پہاڑ گواوو ۔
....................................................
فرزنداں نے عرض سݨائی، جو جو حال وہائے ۔
اسیں عزیز مصر تے دھائے، اوس نے غلبے پائے ۔
اوہ تنہا دس بھائیاں نالوں، کوّت دے وچ ڈاڈھا ۔
اساں جیہاں اوہ کجھ ن جاݨے، زور ن پیا اساڈا ۔
.........................................................
سی یعقوب سوال سݨایا، اکّ دن جبرائیلے ۔
لے کے ازن جناب الٰہوں، گھلّیں ازرائیلے ۔
........................................................
جبرائیلے حکم الٰہوں، ازرائیل پہونچایا ۔
پاس نبی دے آݨ فرشتے، عرض سلام سݨایا ۔
نبی پچّھے دسّ ازرائیلا، تینوں قسم الٰہی ۔
یوسف دی توں جان نکالی، اجے تن وچ آہی ۔
.........................................................
ازرائیل کہے یا حضرت، میں ن جان نکالی ۔
اوہ زندا ہتّھ مال خزانے، ہے ملکاں دا والی ۔
یا پیغمبر بیٹا تیرا، وچّ خیرییت خوبی ۔
رتبا اوسدا وچ دلاں دے، مرغوبی مہبوبی ۔
سݨ یعقوب کہے کہ کتّھے، حکم کتھائیں جاری ۔
حکم نہیں میں کیوں کر دسّاں، اوس نے عرض گزاری ۔
جھبدے رب ملاوے تینوں، روز گئے رہ تھوڑھے ۔
یوسف نوں توں پاویں حضرت، ہوسݨ دور وچھوڑے ۔
......................................................
پیغمبر فرماوے پتّاں، خط میرا لے جاؤ ۔
بنیامین یہودے تائیں، جا مصروں لے آؤ ۔
یعقوب دی چٹّھی ازیز-مصر دے ناں
ایہہ یعقوب ابن اسہاکوں، ناما، ہے غم-خانا ۔
طرف عزیز مصر دے والی، جو اجّ شاہ زمانا ۔
مصری شاہ عزیزا تیرا مینوں نام ن آوے ۔
یاد ہوندا میں خط وچ لکھدا، شوق ایہا فرماوے ۔
........................................................
یوسف نام میرا پتّ سوہݨا، نور دیاں رخ چمکاں ۔
جنتیاں دا نقشا نوری، ویکھاں چشم ن جھمکاں ۔
فرزنداں لے میرے کولوں، تس کھڑیا سہرائے ۔
کھادھوس گرگ نشانی کڑتا، خون-آلودا لیائے ۔
...........................................................
یوسف دے میں وچ وچھوڑے، طلب دتّی تسکینوں ۔
بنیامینوں ماہ-زبینوں، کردا سہب دینوں ۔
.....................................................
سݨیا کیتا قید عزیزا، بنیامین پیارا ۔
ایہہ گلّاں سݨ دل میرے دا، ماݨ گیا ٹٹّ سارا ۔
میں سݨاں توں نیک خسائل، سفت نبیاں والی ۔
تے اہسان جگت وچ کیتے، وسدی خلق سکھالی ۔
.........................................................
ایہہ فرزند سئید اساڈا، کرے نہیں بریائی ۔
بنیامین ن چوریاں کردا، اوہ یوسف دا بھائی ۔
وانگ بزاات بھارے اندر، آپے جام رکھایو ۔
اوہ فرزند پیارا میرا، سݨیاں قید کرایو ۔
کر اہسان اساڈے اتّے، چھوڑیں بنیامینے ۔
خوف تیرے دل اللہ والا، زخم ن لا وچ سینے ۔
........................................................
ایہہ خط دے شمون پسر نوں، پیغمبر فرماوے ۔
والی ملک مصر دے تائیں، نال سلام پچاوے ۔
ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਦੀ ਦੁਰਗਤ
ਵੀਰ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਭੁਜਦੇ ਆਏ, ਆਤਿਸ਼ ਹਸਦ ਤਪਾਏ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਸੀਂ ਤੁਫ਼ੈਲੀਂ ਆਏ ।
ਅਣਡਿੱਠਾ ਤਾਕੀਦਾਂ ਕਰ ਕਰ, ਸੱਦ ਘਲਿਆ ਕਨਆਨੋਂ ।
ਘਰ ਵਿਚ ਬਾਪ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮਿਸਰ ਵਿਚ, ਆਸ਼ਿਕ ਦਿਲੋਂ ਬ ਜਾਨੋਂ ।
ਹਰ ਹਰ ਗੱਲ ਉਲਾਹਮੇ ਤਾਹਨੇ, ਝਿੜਕਾਂ ਜ਼ਿੱਲਤ ਖ਼ਵਾਰੀ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਾਹੀਂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਦਿਲੋਂ ਪੁਰ ਦਰਦੋਂ, ਸੱਭੇ ਸਖ਼ਤੀਆਂ ਸਹੀਆਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਦਿਲ ਦਾਗ਼ ਪੁਰਾਣਾ, ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਹੀਆਂ ।
.........................................................
ਓਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਸ਼ਹਰ ਮਿਸਰ ਦੇ, ਪੰਜ ਸੱਭੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ।
ਹੁਕਮ ਪਿਦਰ ਥੀਂ ਸਾਰੇ ਭਾਈ, ਖਿੰਡੇ ਨਾਲ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ।
ਦੋ ਦੋ ਰਲ ਇਕ ਦਰ ਥੀਂ ਆਏ, ਲੰਘ ਗਏ ਦਸ ਸਾਰੇ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਇਕੱਲਾ ਬਾਹਿਰ, ਗ਼ਮ ਦੀਆਂ ਆਹੀਂ ਮਾਰੇ ।
.......................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਪੈਗ਼ਾਮ ਲਿਆਇਆ, ਜਬਰਾਈਲ ਇਲਾਹੋਂ ।
ਵੀਰ ਤੇਰੇ ਅੱਜ ਆਏ ਯੂਸੁਫ਼, ਚਲ ਦੁਰਾਡੇ ਰਾਹੋਂ ।
ਦਸ ਵਿਚ ਸ਼ਹਰ ਵੜੇ ਹੋ ਦੋ ਦੋ, ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਇਕੱਲਾ ।
ਬਾਹਿਰ ਖੜਾ ਦਰੋਂ ਹੁਣ ਰੋਂਦਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤਸੱਲਾ ।
.......................................................
ਲਾਹ ਲਿਬਾਸ ਸ਼ਾਹਾਨਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਪਹਣ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਈਂ ।
ਹੋ ਅਸਵਾਰ ਸ਼ੁਤਰ ਤੇ ਝਬਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆਈਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨੂੰ ਆਉਣਾ
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਡਿੱਠਾ ਜਾਂ ਅੱਖੀਂ, ਕਰਦਾ ਗਿਰਯਾਜ਼ਾਰੀ ।
ਸੂਰਤ ਚੰਦ ਉਦਾਸੀ ਸ਼ਕਲੋਂ, ਗ਼ਮ ਦੀ ਜਿਗਰ ਕਟਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇਖ ਵਧੇਰਾ ਰੋਇਆ, ਮੂਲ ਕਰਾਰ ਨ ਪਾਇਆ ।
ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਬਾਦ ਦਿੱਸਾਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਾਂ ਪਿਉ ਜਾਇਆ ।
ਹੋਰਸ ਦਰੋਂ ਗਇਆ ਮੁੜ ਬਾਹਿਰ, ਮੁੜ ਮਿਸਰੇ ਵਲ ਆਇਆ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਡਿੱਠਾ ਆ ਰੋਂਦਾ, ਆਣ ਸਲਾਮ ਸੁਣਾਇਆ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਅਲੈਕਮ ਕਹਿਆ, ਯੂਸੁਫ਼ ਇਬਰੀ ਬੋਲੇ ।
ਭਾਈ ਨਾਲ ਕਰੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ, ਦਰਦ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਖੋਹਲੇ ।
......................................................
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਕਹੇ ਸੁਣ ਰੋ ਰੋ, ਹਾਲ ਕਹਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਦਾ ।
ਮੈਂ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਦਾ ਬੇਟਾ, ਉੱਜੜਿਆ ਘਰ ਜਿਸ ਦਾ ।
.........................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮ ਵਡੇਰਾ ਭਾਈ, ਮੇਰਾ ਮਾਂ ਪਿਉ ਜਾਇਆ ।
ਮੈਂ ਸਣ ਬਾਪ ਨ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲੀ, ਜਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਇਆ ।
ਬਰਕਤ ਗਈ ਅਸਾਡੇ ਘਰ ਥੀਂ, ਖ਼ਾਨੇ ਪਏ ਉਜਾੜਾਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈਆਂ ਜਾਂ ਤੇ, ਲੁੱਟ ਗ਼ਜ਼ਬ ਦੀਆਂ ਧਾੜਾਂ ।
........................................................
ਮੈਂ ਪੁਰ ਦਰਦ ਲਿਆਏ ਭਾਈ, ਮਤਰੇਈਆਂ ਦੇ ਜਾਏ ।
ਸ਼ਹਰ ਵੜੇ ਛੱਡ ਮੈਨੂੰ ਰੋਂਦਾ, ਮੁੜ ਕੇ ਲੈਣ ਨ ਆਏ ।
......................................................
ਕੰਙਣ ਮੋਤੀਆਂ ਜੜਿਆ ਆਹਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਵਿਚ ਬਾਜ਼ੂ ।
ਪੰਝੀ ਮੁੱਲ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਨਾਰੋਂ, ਤੁਲੇ ਕਦਰ ਤਰਾਜ਼ੂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਬਿਨਯਾਮੀਨੇ ਤਾਈਂ, ਦੇਵੇ ਬਹੁਤ ਦਿਲਾਸਾ ।
ਪਾਸ ਰਖੀਂ ਤਿਸ ਕਹੇ ਜ਼ਬਾਨੋਂ, ਤੋੜੀਂ ਨ ਹਲਾਸਾ ।
.....................................................
ਆ ਮੈਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵਾਂ ਭਾਈ, ਫੇਰ ਯੂਸੁਫ਼ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ।
ਸ਼ਹਰ ਇਕੱਠੇ ਦਾਖ਼ਿਲ ਹੋਏ, ਲੈ ਭਾਈਆਂ ਥੀਂ ਆਵੇ ।
ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮੁਨਕਸ਼ ਮਹੱਲ ਵਿਚ ਉਤਾਰਨਾ
ਇਕ ਸੁਨਹਰੀ ਕੋਠਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਸੀ ਅੱਗੇ ਬਣਵਾਇਆ ।
ਤੀਹ ਗਜ਼ ਲੰਮਾ, ਤੀਹ ਗਜ਼ ਚੌੜਾ, ਜ਼ੀਨਤ ਅੰਤ ਨ ਪਾਇਆ ।
....................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਸਭ ਭਾਈਆਂ ਮੂਰਤ, ਉਸਦੇ ਵਿਚ ਲਿਖਾਈ ।
ਭੀ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਭੀ ਆਪਣੀ ਬਣਵਾਈ ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਭਾਈਆਂ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਾਏ ।
ਸਾਰੇ ਹਾਲੇ ਜ਼ਾਹਿਰ ਇਸ ਵਿਚ, ਪੂਰੇ ਨਕਸ਼ ਕਰਾਏ ।
.......................................................
ਖ਼ਿਦਮਤਗਾਰਾਂ ਤਾਈਂ ਯੂਸੁਫ਼, ਕਹੰਦਾ ਜਲਦੀ ਜਾਓ ।
ਕਰਵਾਨਾਂ ਕਨਆਨੀਆਂ ਤਾਈਂ, ਇਸ ਖ਼ਾਨੇ ਲੈ ਆਓ ।
ਲੈ ਬੁਰਕਾ ਖ਼ੁਦ ਯੂਸੁਫ਼ ਬੈਠਾ, ਅੰਦਰ ਜ਼ੱਰੀਂ ਖ਼ਾਨੇ ।
ਖ਼ਿਦਮਤਗਾਰਾਂ ਭਾਈ ਆਂਦੇ, ਕਰ ਆਦਾਬ ਸ਼ਾਹਾਨੇ ।
......................................................
ਹੋਇਆ ਹੁਕਮ ਤੁਆਮ ਲਿਆਓ, ਖ਼ਾਦਿਮ ਤੁਆਮ ਲਿਆਏ ।
ਖਾਓ ਖ਼ੁਰਿਸ਼ ਪੈਗ਼ੰਬਰ-ਜ਼ਾਦਿਓ, ਯੂਸੁਫ਼ ਹੁਕਮ ਕਰਾਏ ।
ਖਾਵਣ ਖ਼ੁਰਿਸ਼ ਦਲੀਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਦਲੀਲੇ ।
ਦੀਵਾਰੀਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਿਖੀਆਂ, ਪਈਆਂ ਨਜ਼ਰ ਰੋਈਲੇ ।
ਗੁੰਮ ਗਇਆ ਹੈਰਾਨੀ ਅੰਦਰ, ਭੁੱਲ ਗਇਆ ਤਿਸ ਖਾਣਾ ।
ਅਮਲ ਕਮਾਏ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਏ, ਖ਼ੌਫ਼ ਦਿਲੇ ਵਿਚ ਧਾਣਾ ।
.........................................................
ਰੋਈਲਾ ਕੀ ਹੋਇਆ ਤੈਨੂੰ, ਵੀਰ ਪੁਛਣ ਰੋ ਸਾਰੇ ।
ਬੋਲ ਨ ਸੱਕੇ ਕਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਰੋ ਰੋ ਵੱਲ ਦੀਵਾਰੇ ।
ਭਾਈਆਂ ਡਿੱਠਾ ਜੋ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਜ਼ਾਹਿਰ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਇਆ ।
ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੁਖ਼ ਧੁਵਾਏ ਅਸ਼ਕੋਂ, ਮਰਗ ਸੁੱਝੀ ਗ਼ਮ ਧਾਇਆ ।
.......................................................
ਸਾਹਿਬ-ਜ਼ਾਦਿਓ ਖਾਣਾ ਖਾਓ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਕਿਉਂ ਅੱਖੀਂ ਥੀਂ ਨੀਰ ਵਿਹਾਏ, ਯਾਦ ਕਹੋ ਕੀ ਆਇਆ ।
ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਇਸ ਖ਼ਾਨੇ ਅੰਦਰ, ਖ਼ੁਰਿਸ਼ ਨ ਖਾਧੀ ਜਾਵੇ ।
ਸ਼ਾਹ ਅਨਾਇਤ ਕਰੇ ਅਸਾਂ ਤੇ, ਹੋਰਸ ਥਾਉਂ ਭਿਜਵਾਵੇ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਦਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਸਿਕ ਵਿਚ ਰੁਦਨ
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਜੋ ਯੂਸੁਫ਼ ਸੰਦੀ, ਸ਼ਕਲ ਡਿੱਠੀ ਦੀਵਾਰੇ ।
ਜ਼ਖ਼ਮ ਪੁਰਾਣਾ ਉਘੜ ਵਗਿਆ, ਚੱਲੇ ਖ਼ੂਨ ਫ਼ਵਾਰੇ ।
ਸੂਰਤ ਦੇ ਵਲ ਵੇਖੇ ਰੋਵੇ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ।
ਵੀਰ ਮੇਰੇ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਰੌਸ਼ਨ, ਸਬਰ ਦਿਲੋਂ ਲੈ ਜਾਵੇ ।
....................................................
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਫ਼ਿਰਾਕ ਜਿਦ੍ਹੇ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਜਲਾਈ ।
ਉਸਦੀ ਸੂਰਤ ਮਿਸਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਖ ਮੰਗਾਈ ।
ਇਹ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਦਾ ਬੇਟਾ, ਕਿਸ ਨੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ।
ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਹਾ, ਜਿਸ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਾਹੀਆਂ ।
........................................................
ਦਸ ਭਾਈ ਬਹ ਪੰਜੀਂ ਤਾਸ਼ੀਂ, ਰਲ ਮਿਲ ਖਾਵਣ ਲੱਗੇ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ, ਤਾਸ਼ ਰਖਾਇਸੁ ਅੱਗੇ ।
ਧਰਿਆ ਤਾਸ਼ ਅੱਗੇ ਉਹ ਰੋਂਦਾ, ਬੈਠਾ ਜ਼ਾਰੋ ਜ਼ਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਵੀਰ ਵਿਛੁੰਨੇ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਿਲੇ ਵਿੱਚ ਕਾਰੀ ।
........................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ, ਆ ਜਾ ਮੈਥੀਂ, ਤੂੰ ਮੈਂ ਰਲ ਮਿਲ ਖਾਈਏ ।
ਤਾਸ਼ ਇੱਕੋ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਂ ਭਾਈ, ਖਾਵਣ ਬਹ ਹੁਣ ਜਾਈਏ ।
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਾਈ, ਯੂਸੁਫ਼ ਜਾਣ ਅਸਾਈਂ ।
ਮਾਈ ਜਾਯਾ ਭਾਈ ਆਪਣਾ, ਜਾਣ ਅਸਾਡੇ ਤਾਈਂ ।
ਜੇ ਤੈਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਵੀਰ ਵਿਛੁੰਨਾ, ਮੈਂ ਭੀ ਵੀਰ ਵਿਛੁੰਨਾ ।
ਬੁਰਕੇ ਦੇ ਵਿਚ ਨਾਲੇ ਯੂਸੁਫ਼, ਆਹੀਂ ਕਰ ਕਰ ਰੁੰਨਾ ।
......................................................
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਕਹੇ ਜੁਗ ਜੀਵੇਂ, ਸ਼ਾਹਾ ਆਲੀ ਜਾਹਾ ।
ਜ਼ੱਰੀਂ ਖ਼ਾਨਾ ਅੱਵਲ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਆਹਾ ।
ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਮੈਂ ਓਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਬਰ ਨ ਆਵੇ ।
ਬੈਠ ਲਵਾਂ ਰੱਜ ਰੋ ਉਥਾਈਂ, ਤਦਾਂ ਬੁਖ਼ਾਰ ਸਿਧਾਵੇ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਪੁੱਛੇ ਜ਼ੱਰੀਂ ਖ਼ਾਨੇ, ਕਿਆ ਪਸੰਦ ਦਿਸਾਇਆ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਕਹੇ ਦੀਵਾਰੇ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨਕਸ਼ ਲਗਾਇਆ ।
.....................................................
ਜਬਰਾਈਲ ਸਲਾਮ ਲਿਆਇਆ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਦਰਗਾਹੋਂ ।
ਦੇ ਪੈਗ਼ਾਮ ਕਹਿਆ ਐ ਯੂਸੁਫ਼, ਆਇਆ ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੋਂ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਗ਼ਮ ਦੇ, ਜਾਨ ਲਬਾਂ ਪੁਰ ਆਈ ।
ਜਾਂਦੀ ਜਾਨ ਵਿਛੋੜੇ ਅੰਦਰ, ਦੇਹ ਸ਼ਤਾਬ ਦਿਖਾਈ ।
......................................................
ਮਨਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਿਰ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਜ਼ੱਰੀਂ ਖ਼ਾਨੇ ਜਾਹ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾ, ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੀ ਆਇਆ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਤੇਰਾ ਉਹ ਚਾਚਾ, ਮਾਓਂ ਮੇਰੀ ਦਾ ਜਾਯਾ ।
ਗ਼ਮ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਤੜਫ ਮਰੇਂਦਾ, ਹਿਜਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੜ੍ਹਾਯਾ ।
........................................................
ਮਨਸ਼ਾ ਦੇ ਵੱਲ ਬਿਨਯਾਮੀਨੇ, ਨਜ਼ਰ ਪਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ।
ਇਹ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਸੂਰਤ ਡਿੱਠੀ, ਵੱਗੀ ਵਧ ਕਟਾਰੀ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਉਪਰ ਭੇਦ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਣਾ
ਦੰਗ ਰਹਿਆ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ਲੜਕਿਆ, ਦੱਸੀਂ ਬਰਖ਼ੁਰਦਾਰਾ ।
ਕੌਣ ਏਹੀ ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਬੇਟਾ, ਜਿਗਰ ਕਿਦ੍ਹੇ ਦਾ ਪਾਰਾ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਮੈਂ ਬੇਟਾ ਹਜ਼ਰਤ, ਮਨਸ਼ਾ ਆਖ ਸੁਣਾਵੇ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਪਇਆ ਸੁਣ ਧਰਤੀ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ।
ਮੇਰਾ ਭੀ ਇੱਕ ਵੀਰ ਪਿਆਰਾ, ਆਹਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮੋਂ ।
ਬਾਪ ਤੇਰਾ ਭੀ ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮੋਂ, ਮੈਂ ਕੁਰਬਾਨ ਕਲਾਮੋਂ ।
.....................................................
ਮਨਸ਼ਾ ਕਹੰਦਾ ਨ ਰੋ ਚਾਚਾ, ਜ਼ਿੰਦਾ ਤੇਰਾ ਭਾਈ ।
ਤੂੰ ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ਮ ਦੇ ਰੋਵੇਂ, ਮੇਰਾ ਬਾਪ ਓਹਾਈ ।
......................................................
ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਰੋ ਰੋ, ਪਕੜ ਭਤੀਜੇ ਤਾਈਂ ।
ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾ ਦੱਸ ਝਬਦੇ ਮੈਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਬਾਪ ਕਿਥਾਈਂ ।
ਤਖ਼ਤ ਉੱਪਰ ਜਿਸ ਥੀਂ ਤੂੰ ਬੈਠਾ, ਮਨਸ਼ਾ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਯਾ ।
ਬਾਪ ਮੇਰਾ ਉਹੋ ਭਾਈ ਤੇਰਾ, ਮਾਉਂ ਤੇਰੀ ਦਾ ਜਾਯਾ ।
.......................................................
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਕਹੇ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾ, ਉਹ ਮਿਸਰੇ ਦਾ ਵਾਲੀ ।
ਮਨਸ਼ਾ ਕਹੰਦਾ ਉਹੋ ਯੂਸੁਫ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਯਾ ਆਲੀ ।
.....................................................
ਮਨਸ਼ਾ ਨੇ ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਈ ।
ਉੱਠ ਯੂਸੁਫ਼ ਖ਼ਲਵਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਨਾਲ ਲਇਆਸੁ ਭਾਈ ।
.....................................................
ਬਾਂਹ ਉਲ੍ਹਾਰ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਪਾਈ, ਵਿਛੜਿਆਂ ਮਿਲ ਭਾਈਆਂ ।
ਸਰਦ ਹੋਏ ਦੋ ਸੀਨੇ ਤਪਦੇ, ਬਾਰਾਂ ਰਹਮਤ ਆਈਆਂ ।
...........................................................
ਸਾਇਤ ਬਾਦ ਜੋ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਹੋਸ਼ ਬਦਨ ਵਿਚ ਆਈ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨੋਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਪਿਉ ਦਾ ਹਾਲ ਕਿਆਈ ।
........................................................
ਅੱਖੀਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਨ ਆਵੇ, ਖਾਵਣ ਮੂਲ ਨ ਭਾਵੇ ।
ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਲੈ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਦਰਦ ਝੱਲੇ ਗ਼ਸ਼ ਖਾਵੇ ।
ਸੁਣ ਕੇ ਹਾਲ ਪਿਦਰ ਦਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਰੋ ਰੋ ਜ਼ਾਰ ਕਰੇਂਦਾ ।
ਵਾਹ ਦਰਦਾ ਮੈਂ ਜੰਮਦਾ ਨਾਹਾ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਬਾਪ ਤਪੇਂਦਾ ।
ਫੇਰ ਪੁੱਛੇ ਦੱਸ ਭੈਣ ਮੇਰੀ ਦਾ, ਕਿਉਂ ਕਰ ਵਕਤ ਵਿਹਾਂਦਾ ।
ਰੋ ਰੋ ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਕਹੇ ਦੁੱਖ ਉਸਦਾ, ਹੱਦੋਂ ਗੁਜ਼ਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ।
ਜਾਮਾ ਨਵਾਂ ਨ ਪਾਇਆ ਉਸਨੇ, ਸਾਲ ਗਏ ਹੋ ਚਾਲੀ ।
ਹੋ ਦੀਵਾਨੀ ਰਹੀ ਬਿਚਾਰੀ, ਤੇਰਿਆਂ ਦਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ।
ਜਿਸ ਰਾਹੋਂ ਤੈਂ ਵੀਰ ਲਿਆਏ, ਉਥੇ ਉਮਰ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।
ਪਈ ਪੁਕਾਰੇ ਨਿਕਲ ਯੂਸੁਫ਼, ਦੇਖ ਲਵਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ।
.......................................................
ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਉਹ ਮਾਹ ਮੁਨੱਵਰ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮ ਪਿਆਰਾ ।
ਕਿਨ੍ਹੇ ਡਿੱਠਾ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਰੋਂਦਾ, ਯਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਰ ਵਿਚਾਰਾ ।
ਇਹੋ ਹਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਦਾ, ਵਿਚ ਦਰਦਾਂ ਵਰਤਾਰਾ ।
ਖਾਵਣ ਪੀਵਣ ਭੁੱਲਾ ਉਸ ਥੀਂ, ਤੇਰਾ ਵਿਰਦ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ।
........................................................
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਕਹੇ ਐ ਭਾਈ, ਰੋਂਦਿਆਂ ਉਮਰ ਵਿਹਾਈ ।
ਅਜ ਮਕਸੂਦ ਦਿਲੇ ਦਾ ਮਿਲਿਓਂ, ਹੋਈ ਦੂਰ ਜੁਦਾਈ ।
ਇਕ ਸਾਇਤ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ, ਵਿਛੜਿਆ ਨ ਚਾਹਾਂ ।
ਭਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨ ਟੋਰੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਵਗੇ ਨ ਕਦਮ ਅਗਾਹਾਂ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਖਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਝੱਲ ਨ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਭੀ ਦਰਦ ਵਿਛੋੜਾ ।
ਭਾਈਆਂ ਨਾਲ ਟੁਰੇਸਾਂ ਅੱਵਲ, ਫੇਰ ਕਰੇਸਾਂ ਮੋੜਾ ।
ਚੀਜ਼ ਗੱਲੇ ਰਖਵਾਵਾਂ ਤੇਰੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਮੋੜ ਮੰਗਾਵਾਂ ।
ਫੋਲ ਕਢਾਵਾਂ ਹੁਕਮ ਸ਼ਰਅ ਥੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਲ ਰਖਾਵਾਂ ।
....................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੇ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਤਾਈਂ, ਭਰਤੀਆਂ ਭਰੋ ਸ਼ਤਾਬੀ ।
ਨ ਤੋਲੋ ਭਰ ਕੋਨਾਂ ਦਿਓ, ਹੋਵੇ ਦੂਰ ਖ਼ਰਾਬੀ ।
ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਤਾਈਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਜਾਮ ਅਕੀਕ ਮੇਰਾ ਲੈ ਜਾਓ, ਰੱਖੋ ਪਾਸ ਛੁਪਾਇਆ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਭਾਰੇ, ਰਖ ਦਿਓ ਵਿਚ ਪਰਦੇ ।
ਭਰ ਛੱਟਾਂ ਜਿਉਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹਿਆ, ਬਰਦੇ ਓਵੇਂ ਕਰਦੇ ।
ਆਖ ਸਲਾਮ ਗਏ ਕਨਆਨੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਸਿਧਾਏ ।
ਜਾਮ ਗਇਆ ਈ ਹਜ਼ਰਤ ਯੂਸੁਫ਼, ਮਗਰ ਸਵਾਰ ਦੌੜਾਏ ।
ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਚੋਰੀ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਜਾਣਾ
ਕਰਨ ਸਵਾਰ ਪੁਕਾਰ ਜਵਾਨੋਂ, ਚੋਰ ਤੁਸੀਂ ਕਰਵਾਨੋਂ ।
ਖੜ ਰਹੇ ਮਤ ਜਾਓ ਅੱਗੇ, ਪਕੜ ਵਲਾਂ ਕਨਆਨੋਂ ।
ਉਤ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕਹਿਆ ਜਵਾਨਾ, ਕੀ ਤੁਸਾਂ ਗੁੰਮ ਗਇਆ ਈ ।
ਜਾਮ ਅਕੀਕ ਮਲਿਕ ਦਾ ਕਹਿਆ, ਤੁਸਾਂ ਚੁਰਾ ਲਇਆ ਈ ।
.....................................................
ਉਹਨਾਂ ਕਹਿਆ ਅਸਾਂ ਕਸਮ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ, ਹੈ ਮਾਲੂਮ ਤੁਸਾਹੀਂ ।
ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਏ ਨਾਹੀਂ, ਕਰਨ ਫ਼ਸਾਦ ਇਥਾਈਂ ।
ਕਹਣ ਸਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਝੂਠੇ, ਫਿਰ ਤੁਸਾਂ ਕਿਆ ਸਜ਼ਾਈਂ ।
ਉਹਨਾਂ ਕਹਿਆ ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਲੱਭੇ, ਪਕੜ ਖੜੋ ਉਸ ਤਾਈਂ ।
............................................................
ਮੋੜ ਸਵਾਰ ਗਏ ਲੈ ਮਿਸਰੇ, ਸਭ ਕਨਿਆਨੀਆਂ ਤਾਈਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਅੱਗੇ ਹਾਜ਼ਿਰ ਕੀਤੇ, ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਦਾਹੀਂ ।
........................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੇ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਤਾਈਂ, ਸ਼ੁਤਰਾਂ ਭਾਰ ਉਤਾਰੋ ।
ਸੱਚ ਕਹਣ ਪੈਗ਼ੰਬਰਜ਼ਾਦੇ, ਯਾਂ ਤੇ ਝੂਠ ਨਿਤਾਰੋ ।
..................................................
ਦਸ ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਜੋ ਫੋਲੇ, ਕੁਝ ਨ ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਇਆ ।
ਜਾਣ ਦਿਓ ਇਕ ਬਾਕੀ ਰਹੰਦਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
.....................................................
ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਐਬ ਨ ਕਾਈ, ਇਹ ਭੀ ਖੋਲ੍ਹ ਨਿਤਾਰੋ ।
ਦੇਖੋ ਸਾਫ਼ ਅਕੀਦੇ ਸਾਡੇ, ਤਾਅਨੇ ਫੇਰ ਨ ਮਾਰੋ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ, ਮਰਦ ਜਵਾਨੋ, ਚੰਗੇ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਏ ।
ਤਾਅਨ ਇਲਜ਼ਾਮ ਤੁਸਾਂ ਕੁਝ ਨਾਹੀਂ, ਹੋ ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਜਾਏ ।
......................................................
ਜੇ ਤੇ ਛੱਟ ਨ ਫੋਲੋ ਇਸਦੀ, ਭਾਈਆਂ ਅਰਜ਼ ਸੁਣਾਈ ।
ਅਸਾਂ ਉਤੇ ਇਹ ਫ਼ਖ਼ਰ ਕਰੇਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ।
ਸਾਨੂੰ ਕਹਸੀ ਭਾਰ ਤੁਸਾਹਾਂ, ਫੋਲੇ ਨਾਲ ਖ਼ਵਾਰੀ ।
ਬੇਇਤਬਾਰ ਤੁਸਾਨੂੰ ਜਾਤਾ, ਮੈਂ ਰਹਿਆ ਇਤਬਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਫੋਲ ਗ਼ੁਲਾਮੋਂ, ਕਰੋ ਬਰਾਬਰ ਸਾਰੇ ।
ਤਾਂ ਇਹ ਫ਼ਖ਼ਰ ਚਿਤਾਰੇ ਨਾਹੀਂ, ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਫ਼ ਨ ਮਾਰੇ ।
ਫੋਲੀ ਛੱਟ ਪਿਆਲਾ ਲੱਭਾ, ਚੋਰ ਬਣੇ ਕਨਆਨੀ ।
ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋ ਭਾਈ ਸਾਰੇ, ਡੁੱਬੇ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ।
..................................................
ਆਹਾ ਮਿਸਰ ਅੰਦਰ ਵਰਤਾਰਾ, ਜੇ ਕੋ ਮਾਲ ਚੁਰਾਵੇ ।
ਸਾਹਿਬ ਮਾਲ ਲਵੇ ਸ਼ੈ ਦੂਣੀ, ਵੱਧ ਸਜ਼ਾ ਨ ਪਾਵੇ ।
ਤੇ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਦੇ ਮਜ਼ਹਬ, ਚੋਰ ਰਹੇ ਹੋ ਬਰਦਾ ।
ਸੋ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਅੱਵਲ ਫ਼ਤਵਾ, ਕਹਿਆ ਸ਼ਰਅ ਪਿਦਰ ਦਾ ।
..................................................
ਬਾਪ ਬੁੱਢੇ ਦਾ ਇਹ ਹੈ ਆਸਾ, ਹਰਦਮ ਖ਼ਿਦਮਤ ਕਰਦਾ ।
ਪਕੜ ਅਸਾਂ ਥੀਂ ਰਖ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਥਾਂ ਇਸ ਦੀ ਵਿਚ ਬਰਦਾ ।
ਸ਼ਾਹਾ ਤੂੰ ਅਹਸਾਨ ਕੁਨਿੰਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਵੇਂ ।
ਬਾਪ ਬੁੱਢਾ ਰੋ ਮਰਸੀ ਗ਼ਮ ਥੀਂ, ਛੋੜੇਂ ਲੁਤਫ਼ ਕਮਾਵੇਂ ।
......................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੇ ਪਨਾਹ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਲਮ ਸਾਰਾ ।
ਚੋਰਾਂ ਛੋੜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਪਕੜਾਂ, ਜ਼ੁਲਮ ਕਰੇਸਾਂ ਭਾਰਾ ।
...................................................
ਭਾਈਆਂ ਬੈਠ ਜਮ੍ਹਾ ਵਿਚ ਗੋਸ਼ੇ, ਮਸਲਾਹਤ ਦੀ ਕਾਰੀ ।
ਰੋ ਰੋ ਨੀਰ ਵਹਾਏ ਚਸ਼ਮੋਂ, ਸਾਰੇ ਪਏ ਵਿਚਾਰੀਂ ।
ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਮਾਲਮ ਸਭਨਾਂ, ਬਾਪ ਲਈਆਂ ਸੌਗੰਦਾਂ ।
ਜ਼ਾਮਿਨ ਦਿੱਤਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਸਾਹਿਬ, ਅਸਾਂ ਸੱਭੇ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ।
.......................................................
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਲਏ ਬਿਨ ਜਾਣਾ, ਰਵਾ ਨ ਸਾਨੂੰ ਮੂਲੇ ।
ਅਜਜ਼ ਲੜਾਈ ਦੋਵੇਂ ਹਾਜ਼ਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਾਹ ਕਬੂਲੇ ।
ਜੇ ਉਹ ਵੀਰ ਨ ਦੇਵੇ ਸਾਨੂੰ, ਘੱਤੋ ਜੰਗ ਪਵਾੜਾ ।
ਮਰਦ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ੇਰ ਬਹਾਦਰ, ਪਾਇਓ ਮਿਸਰ ਉਜਾੜਾ ।
....................................................
ਸੁਣ ਮਸਲਾਹਤ ਭਾਈਆਂ ਤਾਈਂ, ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਦਿਸ ਆਈ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਛੁਡਾ ਲਿਆਈਏ, ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਲੜਾਈ ।
.........................................................
ਆਹਾ ਇਫ਼ਰਾਹੀਮ ਭਜਾਇਆ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਵਲ ਭਾਈਆਂ ।
ਜਾ ਕੇ ਸੁਣ ਜੋ ਮੇਰਿਆਂ ਭਾਈਆਂ, ਕੀ ਸਲਾਹੀਂ ਲਾਈਆਂ ।
ਇਫ਼ਰਾਹੀਮ ਗਇਆ ਮੁੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਸੱਭੇ ਤਦਬੀਰਾਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣੀਆਂ ਤਕਰੀਰਾਂ ।
ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਭਾਈਆਂ ਤਾਈਂ, ਅਜੇ ਨ ਤੇਗ਼ ਵਗਾਇਓ ।
ਜਾਂ ਮੈਂ ਨਾਅਰਾ ਕੜਕ ਮਰੇਸਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਉਠਾਇਓ ।
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਯਹੂਦਾ ਟੁਰਿਆ, ਤੇਗ਼ ਲਈ ਹੱਥ ਆਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਅੱਗੇ ਆਣ ਖਲੋਇਆ, ਨ ਕਰ ਕਹਰ ਸੁਣਾਇਆ ।
ਛੋੜ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾ ਭਾਈ ਸਾਡਾ, ਨ ਕਰ ਬਹੁਤ ਕਜ਼ੀਆ ।
ਨ ਸਤਾ ਅਸਾਡੇ ਤਾਈਂ, ਜੇ ਤੁਧ ਖ਼ਬਰ ਨ ਪਈ ਆ ।
ਕੜਕ ਮਰੇਸਾਂ ਇੱਕੋ ਨਾਅਰਾ, ਦੇਖ ਲਇਓ ਕਿਆ ਹੋਸੀ ।
ਨੀਲ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਗਣੋਂ ਅਟਕ ਖਲੋਸੀ ।
..........................................................
ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੇ ਤਾਈਂ ਡਿੱਠਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ।
ਬਰਛੀਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਖ਼ੂਨੋਂ ਭਿੰਨੇ, ਵਾਲ ਖੜੇ ਵਿੱਚ ਜੁੱਸੇ ।
ਯਹੂਦੇ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਠੰਡਾ ਪੈਣਾ
ਇਫ਼ਰਾਹੀਮ ਛੁਟੇਰਾ ਲੜਕਾ, ਸੀ ਹਾਜ਼ਿਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ।
ਕਬਤੀ ਬੋਲੀ ਕਹ ਕੇ ਯੂਸੁਫ਼, ਉਸਨੂੰ ਉਤ ਵਲ ਮੇਲੇ ।
ਐ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ ਕਮਰ ਤੇ ਇਸਦੀ, ਝਬਦੇ ਹੱਥ ਲਗਾਈਂ ।
ਇਫ਼ਰਾਹੀਮ ਗਇਆ ਹੱਥ ਧਰਿਆ, ਝੜਿਆ ਜੋਸ਼ ਅਜ਼ਾਈਂ ।
ਗਇਆ ਗ਼ਜ਼ਬ ਸਭ ਜ਼ੋਰ ਸਿਧਾਇਆ, ਕੁੱਵਤ ਰਹੀ ਨ ਕਾਈ ।
ਚਾਹੇ ਨਾਅਰਾ ਕਰਾਂ ਗ਼ਜ਼ਬ ਥੀਂ, ਤਾਕਤ ਕੁਝ ਨ ਪਾਈ ।
..........................................................
ਇਫ਼ਰਾਹੀਮ ਗਇਆ ਟੁਰ ਓਥੋਂ, ਆਜ਼ਿਜ਼ ਰਹਿਆ ਯਹੂਦਾ ।
ਬਾਹਰ ਵੀਰ ਉਡੀਕਣ ਨਾਅਰਾ, ਜੋਸ਼ ਕਰਨ ਬੇਹੂਦਾ ।
ਓੜਕ ਆਪ ਉਡੀਕ ਸਿਧਾਏ, ਵੱਲ ਦਰਬਾਰੇ ਆਏ ।
ਕਹਣ ਯਹੂਦੇ ਤਾਈਂ ਭਾਈ, ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਕੰਮ ਗਵਾਏ ।
ਕਿਉਂ ਨਾਅਰੇ ਨੂੰ ਦੇਰ ਲਗਾਈ, ਤੈਂ ਦਿਲ ਖ਼ੌਫ਼ ਕਿਆ ਈ ।
ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਨਸਲ ਪਿਦਰ ਥੀਂ, ਏਥੇ ਲੜਕਾ ਕਾਈ ।
ਪੁਸ਼ਤ ਮੇਰੀ ਹੱਥ ਲਾ ਸਿਧਾਇਆ, ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਗਵਾਇਆ ।
ਤਪ ਵਿਚ ਜੋਸ਼ ਗ਼ਜ਼ਬ ਦੇ ਭਾਈਆਂ, ਕਹਰ ਤਨੂਰ ਤਪਾਇਆ ।
ਦੇਖ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ।
ਭਾਈਆਂ ਤਾਈਂ ਹਾਜ਼ਿਰ ਕਰਕੇ, ਪੇਸ਼ ਖੜੇ ਕਰਵਾਇਆ ।
ਫ਼ਰਮਾਇਆ ਪੈਗ਼ੰਬਰਜ਼ਾਦਿਓ, ਬੋਲੋ ਸੱਚ ਜ਼ਬਾਨੋਂ ।
ਮੈਂ ਕੀ ਬੁਰਾ ਤੁਸਾਂ ਥੀਂ ਕੀਤਾ, ਘੱਟ ਕਿਆ ਅਹਸਾਨੋਂ ।
.........................................................
ਬੱਕਰੀਆਂ ਤੁਸਾਂ ਹੋਰਾਂ ਜਾਤਾ, ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾਇਆ ।
ਤਖ਼ਤ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮਿਸਰ ਦਾ ਲਈਏ, ਤੁਸਾਂ ਇਰਾਦਾ ਆਇਆ ।
.........................................................
ਦੇਖੋ ਜ਼ੋਰ ਖ਼ੁਦਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਸਿੱਲ ਪੱਥਰ ਦਾ ਕੋਠਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਮਾਰਿਆ ਪੈਰ ਉਡਾਇਆ ।
ਪੱਥਰ ਟੁਟ ਗਏ ਹੋ ਪੁਰਜ਼ੇ, ਛਤ ਕੰਧਾਂ ਢਹਿ ਪਈਆਂ ।
ਦੇਖ ਭਰਾਵਾਂ ਹੈਰਤ ਧਾਣੀ, ਅੱਖੀਂ ਉਘੜ ਗਈਆਂ ।
.......................................................
ਹੋ ਪੈਗ਼ੰਬਰਜ਼ਾਦ ਜਵਾਨੋਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਛੋੜੋ ਚੋਰ ਵਤਨ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਹਮ ਕਮਾਇਆ ।
ਜੇ ਕੋ ਹੋਰ ਦਲੇਰੀ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਿਓਂ ਤਿਸ ਹਾਲਾ ।
ਦੇਖ ਤੁਸਾਂ ਵਲ ਮੈਂ ਦਿਲ ਗੁਜ਼ਰੇ, ਕਦਰ ਨਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ।
..........................................................
ਓੜਕ ਹੋ ਲਾਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ, ਰੋ ਰੋ ਸੀਸ ਨਿਵਾਏ ।
ਲੱਖ ਲੱਖ ਸ਼ੁਕਰ ਜੋ ਅੱਜ ਅਸਾਡੀ, ਜਾਨ ਬਚੀ ਗ਼ਮ ਜਾਏ ।
......................................................
ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਭਾਈਆਂ ਤਾਈਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਭੇ ਮੁੜ ਜਾਓ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਿਉ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਓ ।
ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਨ ਜਾਵਾਂ ਮਿਸਰੋਂ, ਹਰਗਿਜ਼ ਮੂਲ ਕਦਾਹੀਂ ।
ਮੂੰਹ ਅੱਖੀਂ ਕੀ ਜਾ ਦਿਖਲਾਵਾਂ, ਬਾਪ ਪਿਆਰੇ ਤਾਈਂ ।
ਵਾਪਸ ਕਨਆਨ ਪਹੁੰਚਣਾ
ਸੁਣ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਦੇ ਬੇਟੇ, ਨੌਂ ਕਨਆਨੇ ਆਏ ।
ਬਾਪ ਅੱਗੇ ਹੋ ਅਰਜ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਚੋਰੀਓਂ ਹਾਲ ਸੁਣਾਏ ।
..................................................
ਨਬੀ ਕਹੇ ਉਮੀਦ ਨ ਮੈਨੂੰ, ਹਰਗਿਜ਼ ਬਿਨਯਾਮੀਨੋਂ ।
ਚੋਰੀ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੋਸੀ ਜਾਪੇ ਹਾਲ ਯਕੀਨੋਂ ।
ਰਾਤੀ ਨਫ਼ਲ ਪੜ੍ਹੇ ਦਿਨ ਰੋਜ਼ੇ, ਵੱਡਾ ਜ਼ੁਹਦ ਕਮਾਵੇ ।
ਤਕਵੇ ਵਿਚ ਅਮਾਨਤ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੁਰਾਵੇ ।
.....................................................
ਫਿਰ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਫ਼ਰਮਾਵੇ, ਫ਼ਰਜ਼ੰਦੋ ਫ਼ਰਮਾਵੋ ।
ਐਡਕ ਜ਼ੋਰ ਤੁਸਾਂ ਵਿਚ ਆਹੇ, ਤੋੜ ਪਹਾੜ ਗਵਾਵੋ ।
....................................................
ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਜੋ ਹਾਲ ਵਿਹਾਏ ।
ਅਸੀਂ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮਿਸਰ ਤੇ ਧਾਏ, ਉਸ ਨੇ ਗ਼ਲਬੇ ਪਾਏ ।
ਉਹ ਤਨਹਾ ਦਸ ਭਾਈਆਂ ਨਾਲੋਂ, ਕੁੱਵਤ ਦੇ ਵਿਚ ਡਾਢਾ ।
ਅਸਾਂ ਜੇਹਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਨ ਜਾਣੇ, ਜ਼ੋਰ ਨ ਪਇਆ ਅਸਾਡਾ ।
.........................................................
ਸੀ ਯਾਕੂਬ ਸਵਾਲ ਸੁਣਾਇਆ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਬਰਾਈਲੇ ।
ਲੈ ਕੇ ਇਜ਼ਨ ਜਨਾਬ ਇਲਾਹੋਂ, ਘੱਲੀਂ ਅਜ਼ਰਾਈਲੇ ।
........................................................
ਜਬਰਾਈਲੇ ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੋਂ, ਅਜ਼ਰਾਈਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ।
ਪਾਸ ਨਬੀ ਦੇ ਆਣ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ, ਅਰਜ਼ ਸਲਾਮ ਸੁਣਾਇਆ ।
ਨਬੀ ਪੁੱਛੇ ਦੱਸ ਅਜ਼ਰਾਈਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਕਸਮ ਇਲਾਹੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਤੂੰ ਜਾਨ ਨਿਕਾਲੀ, ਅਜੇ ਤਨ ਵਿਚ ਆਹੀ ।
.........................................................
ਅਜ਼ਰਾਈਲ ਕਹੇ ਯਾ ਹਜ਼ਰਤ, ਮੈਂ ਨ ਜਾਨ ਨਿਕਾਲੀ ।
ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੱਥ ਮਾਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ, ਹੈ ਮੁਲਕਾਂ ਦਾ ਵਾਲੀ ।
ਯਾ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਬੇਟਾ ਤੇਰਾ, ਵਿੱਚ ਖ਼ੈਰੀਯਤ ਖ਼ੂਬੀ ।
ਰੁਤਬਾ ਉਸਦਾ ਵਿਚ ਦਿਲਾਂ ਦੇ, ਮਰਗ਼ੂਬੀ ਮਹਬੂਬੀ ।
ਸੁਣ ਯਾਕੂਬ ਕਹੇ ਕਹ ਕਿੱਥੇ, ਹੁਕਮ ਕਿਥਾਈਂ ਜਾਰੀ ।
ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਕਰ ਦੱਸਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।
ਝਬਦੇ ਰੱਬ ਮਿਲਾਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਰੋਜ਼ ਗਏ ਰਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਾਵੇਂ ਹਜ਼ਰਤ, ਹੋਸਣ ਦੂਰ ਵਿਛੋੜੇ ।
......................................................
ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ਪੁੱਤਾਂ, ਖ਼ਤ ਮੇਰਾ ਲੈ ਜਾਓ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਯਹੂਦੇ ਤਾਈਂ, ਜਾ ਮਿਸਰੋਂ ਲੈ ਆਓ ।
ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਅਜ਼ੀਜ਼ਿ-ਮਿਸਰ ਦੇ ਨਾਂ
ਇਹ ਯਾਕੂਬ ਇਬਨ ਇਸਹਾਕੋਂ, ਨਾਮਾ, ਹੈ ਗ਼ਮ-ਖ਼ਾਨਾ ।
ਤਰਫ਼ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮਿਸਰ ਦੇ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਸ਼ਾਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ।
ਮਿਸਰੀ ਸ਼ਾਹ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾ ਤੇਰਾ ਮੈਨੂੰ ਨਾਮ ਨ ਆਵੇ ।
ਯਾਦ ਹੋਂਦਾ ਮੈਂ ਖ਼ਤ ਵਿਚ ਲਿਖਦਾ, ਸ਼ੌਕ ਇਹਾ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ।
........................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੋਹਣਾ, ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਰੁਖ਼ ਚਮਕਾਂ ।
ਜਨਤੀਆਂ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਨੂਰੀ, ਵੇਖਾਂ ਚਸ਼ਮ ਨ ਝਮਕਾਂ ।
ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ਲੈ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ, ਤਿਸ ਖੜਿਆ ਸਹਰਾਏ ।
ਖਾਧੋਸ ਗੁਰਗ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕੁੜਤਾ, ਖ਼ੂਨ-ਆਲੂਦਾ ਲਿਆਏ ।
...........................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਮੈਂ ਵਿਚ ਵਿਛੋੜੇ, ਤਲਬ ਦਿੱਤੀ ਤਸਕੀਨੋਂ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨੋਂ ਮਾਹ-ਜ਼ਬੀਨੋਂ, ਕਰਦਾ ਸਹਿਬ ਦੀਨੋਂ ।
.....................................................
ਸੁਣਿਆ ਕੀਤਾ ਕੈਦ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾ, ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਪਿਆਰਾ ।
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਦਾ, ਮਾਣ ਗਇਆ ਟੁੱਟ ਸਾਰਾ ।
ਮੈਂ ਸਿਣਆਂ ਤੂੰ ਨੇਕ ਖ਼ਸਾਇਲ, ਸਿਫ਼ਤ ਨਬੀਆਂ ਵਾਲੀ ।
ਤੇ ਅਹਸਾਨ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕੀਤੇ, ਵਸਦੀ ਖ਼ਲਕ ਸੁਖਾਲੀ ।
.........................................................
ਇਹ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ ਸਈਦ ਅਸਾਡਾ, ਕਰੇ ਨਹੀਂ ਬੁਰਿਆਈ ।
ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਨ ਚੋਰੀਆਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਭਾਈ ।
ਵਾਂਗ ਬਜ਼ਾਅਤ ਭਾਰੇ ਅੰਦਰ, ਆਪੇ ਜਾਮ ਰਖਾਇਓ ।
ਉਹ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ ਪਿਆਰਾ ਮੇਰਾ, ਸੁਣਿਆਂ ਕੈਦ ਕਰਾਇਓ ।
ਕਰ ਅਹਸਾਨ ਅਸਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਛੋੜੀਂ ਬਿਨਯਾਮੀਨੇ ।
ਖ਼ੌਫ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਅੱਲ੍ਹਾ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਨ ਲਾ ਵਿਚ ਸੀਨੇ ।
........................................................
ਇਹ ਖ਼ਤ ਦੇ ਸ਼ਮਊਨ ਪਿਸਰ ਨੂੰ, ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ।
ਵਾਲੀ ਮੁਲਕ ਮਿਸਰ ਦੇ ਤਾਈਂ, ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਪੁਚਾਵੇ ।
bhaeeaan de hatthon binayamin di duragat
vir dilan vich bhujade aae, aatish hasad tapae .
binayamin aziz bulaiaa, asin tufailin aae .
anadittha takidan kar kar, sadd ghaliaa kanaanon .
ghar vich bap aziz misar vich, aashik dilon b janon .
har har gall ulahame tahane, jhirrakan zillat khavari .
binayamine nal bharavan, rahin karaguzari .
binayamin dilon pur daradon, sabbhe sakhatiaan sahiaan .
yusuf da dil dagh purana, dil diaan dil vich rahiaan .
.........................................................
os zamane shahar misar de, panj sabbhe daravaze .
hukam pidar thin sare bhaee, khinde nal andaze .
do do ral ik dar thin aae, langh ge das sare .
binayamin ikalla bahir, gham diaan aahin mare .
.......................................................
yusuf pas paigham liaaiaa, jabaraeel ilahon .
vir tere ajj aae yusuf, chal durade rahon .
das vich shahar varre ho do do, tera vir ikalla .
bahir kharra daron hun ronda, dil nun nahin tasalla .
.......................................................
lah libas shahana yusuf, pahan purana jaeen .
ho asavar shutar te jhabade, usanun nal liaaeen .
yusuf da binayamin di sahaita nun aauna
binayamin dittha jan akkhin, karada girayazari .
surat chand udasi shakalon, gham di jigar katari .
yusuf dekh vadhera roiaa, mul karar n paiaa .
chali salan bad dissaiaa, mera man piu jaiaa .
horas daron giaa murr bahir, murr misare val aaiaa .
binayamin dittha aa ronda, aan salam sunaiaa .
binayamin alaikam kahiaa, yusuf ibari bole .
bhaee nal kare kujh gallan, darad khazane khohale .
......................................................
binayamin kahe sun ro ro, hal kahan main kis da .
main yakub nabi da beta, ujjarriaa ghar jis da .
.........................................................
yusuf nam vadera bhaee, mera man piu jaiaa .
main san bap n hosh sanbhali, jan te nazar n aaiaa .
barakat gee asade ghar thin, khane pe ujarran .
yusuf nun lai geeaan jan te, lutt ghazab diaan dharran .
........................................................
main pur darad liaae bhaee, matareeeaan de jae .
shahar varre chhadd mainun ronda, murr ke lain n aae .
......................................................
kannan motiaan jarriaa aaha, yusuf de vich bazu .
panjhi mull hazar dinaron, tule kadar tarazu .
yusuf binayamine taeen, deve bahut dilasa .
pas rakhin tis kahe zabanon, torrin n halasa .
.....................................................
aa main nal milavan bhaee, pher yusuf faramave .
shahar ikatthe dakhil hoe, lai bhaeeaan thin aave .
bhaeeaan nun munakash mahall vich utarana
ik sunahari kotha yusuf, si agge banavaiaa .
tih gaz lanma, tih gaz chaurra, zinat ant n paiaa .
....................................................
yusuf ne sabh bhaeeaan murat, usade vich likhaee .
bhi yakub nabi di murat, bhi aapani banavaee .
jiun jiun bhaeeaan jangal andar, us te zulam karae .
sare hale zahir is vich, pure nakash karae .
.......................................................
khidamatagaran taeen yusuf, kahanda jaladi jao .
karavanan kanaaniaan taeen, is khane lai aao .
lai buraka khud yusuf baitha, andar zarrin khane .
khidamatagaran bhaee aande, kar aadab shahane .
......................................................
hoiaa hukam tuaam liaao, khadim tuaam liaae .
khao khurish paighanbar-zadio, yusuf hukam karae .
khavan khurish dalilan karade, khushiaan vich dalile .
divarin tasaviran likhiaan, peeaan nazar roeele .
gunm giaa hairani andar, bhull giaa tis khana .
amal kamae nazarin aae, khauf dile vich dhana .
.........................................................
roeela ki hoiaa tainun, vir puchhan ro sare .
bol n sakke kare ishare, ro ro vall divare .
bhaeeaan dittha jo jo kita, zahir nazarin aaiaa .
rondiaan rukh dhuvae ashakon, marag sujjhi gham dhaiaa .
.......................................................
sahib-zadio khana khao, yusuf ne faramaiaa .
kiun akkhin thin nir vihae, yad kaho ki aaiaa .
araz karan is khane andar, khurish n khadhi jave .
shah anait kare asan te, horas thaun bhijavave .
binayamin da yusuf di sik vich rudan
binayamin jo yusuf sandi, shakal ditthi divare .
zakham purana ugharr vagiaa, challe khun favare .
surat de val vekhe rove, ro ro ke faramave .
vir mere da nakasha raushan, sabar dilon lai jave .
....................................................
din te rat firak jidhe ne, meri jan jalaee .
usadi surat misariaan lokan, kitthon likh mangaee .
ih yakub nabi da beta, kis ne khabaran paeeaan .
te ih kaun farishata aaha, jis tasaviran lahiaan .
........................................................
das bhaee bah panjin tashin, ral mil khavan lagge .
binayamin ikalla baitha, tash rakhaisu agge .
dhariaa tash agge uh ronda, baitha zaro zari .
yusuf vir vichhunne vala, zakham dile vicch kari .
........................................................
yusuf kahanda, aa ja maithin, tun main ral mil khaeee .
tash ikko te tun main bhaee, khavan bah hun jaeee .
main tera tun mera bhaee, yusuf jan asaeen .
maee jaya bhaee aapana, jan asade taeen .
je tain yusuf vir vichhunna, main bhi vir vichhunna .
burake de vich nale yusuf, aahin kar kar runna .
......................................................
binayamin kahe jug jiven, shaha aali jaha .
zarrin khana avval vala, dil mere vich aaha .
hukam karo main othe javan, mainun sabar n aave .
baith lavan rajj ro uthaeen, tadan bukhar sidhave .
yusuf pucchhe zarrin khane, kiaa pasand disaiaa .
binayamin kahe divare, yusuf nakash lagaiaa .
.....................................................
jabaraeel salam liaaiaa, yusuf nun daragahon .
de paigham kahiaa ai yusuf, aaiaa hukam ilahon .
binayamin tere vich gham de, jan laban pur aaee .
jandi jan vichhorre andar, deh shatab dikhaee .
......................................................
manasha hazir si us vele, yusuf ne faramaiaa .
zarrin khane jah farazanda, hukam ilahi aaiaa .
binayamin tera uh chacha, maon meri da jaya .
gham mere vich tarraph marenda, hijar tufan charrhaya .
........................................................
manasha de vall binayamine, nazar pee ikk vari .
ih yusuf di surat ditthi, vaggi vadh katari .
binayamin upar bhed da khulhana
dang rahiaa faramave larrakiaa, dassin barakhuradara .
kaun ehi tun kis da beta, jigar kidhe da para .
yusuf da main beta hazarat, manasha aakh sunave .
binayamin piaa sun dharati, ro ro ke faramave .
mera bhi ikk vir piaara, aaha yusuf namon .
bap tera bhi yusuf namon, main kuraban kalamon .
.....................................................
manasha kahanda n ro chacha, zinda tera bhaee .
tun jisade vicch gham de roven, mera bap ohaee .
......................................................
chhati nal lagaiaa ro ro, pakarr bhatije taeen .
farazanda dass jhabade mainun, tera bap kithaeen .
takhat uppar jis thin tun baitha, manasha ne faramaya .
bap mera uho bhaee tera, maun teri da jaya .
.......................................................
binayamin kahe farazanda, uh misare da vali .
manasha kahanda uho yusuf, jis da saya aali .
.....................................................
manasha ne jan yusuf taeen, sari khabar sunaee .
utth yusuf khalavat vicch aaiaa, nal liaasu bhaee .
.....................................................
banh ulhar galan vich paee, vichharriaan mil bhaeeaan .
sarad hoe do sine tapade, baran rahamat aaeeaan .
...........................................................
sait bad jo yusuf taeen, hosh badan vich aaee .
binayaminon pucchhan lagga, piu da hal kiaaee .
........................................................
akkhin de vicch nind n aave, khavan mul n bhave .
nam tera lai kare pukaran, darad jhalle ghash khave .
sun ke hal pidar da yusuf, ro ro zar karenda .
vah darada main janmada naha, tan kiun bap tapenda .
pher pucchhe dass bhain meri da, kiun kar vakat vihanda .
ro ro binayamin kahe dukkh usada, haddon guzariaa janda .
jama navan n paiaa usane, sal ge ho chali .
ho divani rahi bichari, teriaan daradan vali .
jis rahon tain vir liaae, uthe umar guzari .
pee pukare nikal yusuf, dekh lavan ikk vari .
.......................................................
vir mera uh mah munavvar, yusuf nam piaara .
kinhe dittha vich jangal ronda, ya kise shahar vichara .
iho hal hameshan usada, vich daradan varatara .
khavan pivan bhulla us thin, tera virad guzara .
........................................................
binayamin kahe ai bhaee, rondiaan umar vihaee .
aj makasud dile da milion, hoee dur judaee .
ik sait hun tere nalon, vichharriaa n chahan .
bhaeeaan nal n torin mainun, vage n kadam agahan .
binayamin nun aapane kol rakhan di viunt
yusuf kahanda jhall n sakada, main bhi darad vichhorra .
bhaeeaan nal turesan avval, pher karesan morra .
chiz galle rakhavavan tere, sariaan morr mangavan .
phol kadhavan hukam shara thin, tainun kol rakhavan .
....................................................
yusuf kahe ghulaman taeen, bharatiaan bharo shatabi .
n tolo bhar konan dio, hove dur kharabi .
parade vicch ghulaman taeen, yusuf ne faramaiaa .
jam akik mera lai jao, rakkho pas chhupaiaa .
binayamine de vich bhare, rakh dio vich parade .
bhar chhattan jiun yusuf kahiaa, barade oven karade .
aakh salam ge kanaani, thorrhi dur sidhae .
jam giaa ee hazarat yusuf, magar savar daurrae .
bharavan da chori vich pharriaa jana
karan savar pukar javanon, chor tusin karavanon .
kharr rahe mat jao agge, pakarr valan kanaanon .
ut val munh kar kahiaa javana, ki tusan gunm giaa ee .
jam akik malik da kahiaa, tusan chura liaa ee .
.....................................................
uhanan kahiaa asan kasam khuda di, hai malum tusahin .
chor nahin asin aae nahin, karan fasad ithaeen .
kahan savar tusin je jhuthe, phir tusan kiaa sazaeen .
uhanan kahiaa jis kolon labbhe, pakarr kharro us taeen .
............................................................
morr savar ge lai misare, sabh kaniaaniaan taeen .
yusuf agge hazir kite, choran vang tadahin .
........................................................
yusuf kahe ghulaman taeen, shutaran bhar utaro .
sacch kahan paighanbarazade, yan te jhuth nitaro .
..................................................
das bhaeeaan de bhar jo phole, kujh n zahir aaiaa .
jan dio ik baki rahanda, yusuf ne faramaiaa .
.....................................................
chor nahin asin aib n kaee, ih bhi kholh nitaro .
dekho saf akide sade, taane pher n maro .
yusuf kahanda, marad javano, change nazarin aae .
taan ilazam tusan kujh nahin, ho nekan de jae .
......................................................
je te chhatt n pholo isadi, bhaeeaan araz sunaee .
asan ute ih fakhar karesi, te aapani vadiaaee .
sanun kahasi bhar tusahan, phole nal khavari .
beitabar tusanun jata, main rahiaa itabari .
yusuf kahanda phol ghulamon, karo barabar sare .
tan ih fakhar chitare nahin, munhon laf n mare .
pholi chhatt piaala labbha, chor bane kanaani .
sharaminde ho bhaee sare, dubbe vich hairani .
..................................................
aaha misar andar varatara, je ko mal churave .
sahib mal lave shai duni, vaddh saza n pave .
te yakub nabi de mazahab, chor rahe ho barada .
so bhaeeaan ne avval fatava, kahiaa shara pidar da .
..................................................
bap buddhe da ih hai aasa, haradam khidamat karada .
pakarr asan thin rakh kise nun, than is di vich barada .
shaha tun ahasan kuninda, sanun nazarin aaven .
bap buddha ro marasi gham thin, chhorren lutaf kamaven .
......................................................
yusuf kahe panah khuda di, jis da aalam sara .
choran chhorran horan pakarran, zulam karesan bhara .
...................................................
bhaeeaan baith jamha vich goshe, masalahat di kari .
ro ro nir vahae chashamon, sare pe vicharin .
kahe yahuda malam sabhanan, bap leeaan saugandan .
zamin ditta allha sahib, asan sabbhe farazandan .
.......................................................
binayamin le bin jana, rava n sanun mule .
ajaz larraee doven hazir, jo kujh shah kabule .
je uh vir n deve sanun, ghatto jang pavarra .
marad asin sabh sher bahadar, paio misar ujarra .
....................................................
sun masalahat bhaeeaan taeen, bahut pasand dis aaee .
binayamin chhuda liaaeee, karake jang larraee .
.........................................................
aaha ifarahim bhajaiaa, yusuf ne val bhaeeaan .
ja ke sun jo meriaan bhaeeaan, ki salahin laeeaan .
ifarahim giaa murr sun ke, ih sabbhe tadabiran .
yusuf pas sunaeeaan ja ke, jo suniaan takariran .
kahe yahuda bhaeeaan taeen, aje n tegh vagaio .
jan main naara karrak maresan, tan tusin hatth uthaio .
ih gall aakh yahuda turiaa, tegh lee hatth aaiaa .
yusuf agge aan khaloiaa, n kar kahar sunaiaa .
chhorr aziza bhaee sada, n kar bahut kaziaa .
n sata asade taeen, je tudh khabar n pee aa .
karrak maresan ikko naara, dekh lio kiaa hosi .
nil nadi da pani sun ke, vaganon atak khalosi .
..........................................................
jadon yahude taeen dittha, yusuf ne vicch gusse .
barachhiaan vangun khunon bhinne, val kharre vicch jusse .
yahude da josh thanda paina
ifarahim chhutera larraka, si hazir us vele .
kabati boli kah ke yusuf, usanun ut val mele .
ai farazand kamar te isadi, jhabade hatth lagaeen .
ifarahim giaa hatth dhariaa, jharriaa josh azaeen .
giaa ghazab sabh zor sidhaiaa, kuvvat rahi n kaee .
chahe naara karan ghazab thin, takat kujh n paee .
..........................................................
ifarahim giaa tur othon, aaziz rahiaa yahuda .
bahar vir udikan naara, josh karan behuda .
orrak aap udik sidhae, vall darabare aae .
kahan yahude taeen bhaee, kiun tun kanm gavae .
kiun naare nun der lagaee, tain dil khauf kiaa ee .
kahe yahuda nasal pidar thin, ethe larraka kaee .
pushat meri hatth la sidhaiaa, mera josh gavaiaa .
tap vich josh ghazab de bhaeeaan, kahar tanur tapaiaa .
dekh uhanan vall yusuf taeen, dil vich gussa aaiaa .
bhaeeaan taeen hazir karake, pesh kharre karavaiaa .
faramaiaa paighanbarazadio, bolo sacch zabanon .
main ki bura tusan thin kita, ghatt kiaa ahasanon .
.........................................................
bakkariaan tusan horan jata, khud nun sher banaiaa .
takhat aziz misar da leee, tusan irada aaiaa .
.........................................................
dekho zor khuda ne ditta, yusuf ne faramaiaa .
sill patthar da kotha yusuf, mariaa pair udaiaa .
patthar tut ge ho puraze, chhat kandhan dhahi peeaan .
dekh bharavan hairat dhani, akkhin ugharr geeaan .
.......................................................
ho paighanbarazad javanon, yusuf ne faramaiaa .
chhorro chor vatan nun jao, main ih raham kamaiaa .
je ko hor daleri karada, vekhadion tis hala .
dekh tusan val main dil guzare, kadar nabiaan vala .
..........................................................
orrak ho lachar bharavan, ro ro sis nivae .
lakkh lakkh shukar jo ajj asadi, jan bachi gham jae .
......................................................
kahe yahuda bhaeeaan taeen, tusin sabbhe murr jao .
binayamine chori kiti, piu nun khabar sunao .
te main aap n javan misaron, haragiz mul kadahin .
munh akkhin ki ja dikhalavan, bap piaare taeen .
vapas kanaan pahunchana
sun yakub nabi de bete, naun kanaane aae .
bap agge ho araz guzari, chorion hal sunae .
..................................................
nabi kahe umid n mainun, haragiz binayaminon .
chori us ne kiti hosi jape hal yakinon .
rati nafal parrhe din roze, vadda zuhad kamave .
takave vich amanat pura, te uh kiven churave .
.....................................................
phir yakub nabi faramave, farazando faramavo .
aidak zor tusan vich aahe, torr paharr gavavo .
....................................................
farazandan ne araz sunaee, jo jo hal vihae .
asin aziz misar te dhae, us ne ghalabe pae .
uh tanaha das bhaeeaan nalon, kuvvat de vich dadha .
asan jehan uh kujh n jane, zor n piaa asada .
.........................................................
si yakub saval sunaiaa, ikk din jabaraeele .
lai ke izan janab ilahon, ghallin azaraeele .
........................................................
jabaraeele hukam ilahon, azaraeel pahunchaiaa .
pas nabi de aan farishate, araz salam sunaiaa .
nabi pucchhe dass azaraeela, tainun kasam ilahi .
yusuf di tun jan nikali, aje tan vich aahi .
.........................................................
azaraeel kahe ya hazarat, main n jan nikali .
uh zinda hatth mal khazane, hai mulakan da vali .
ya paighanbar beta tera, vicch khairiyat khubi .
rutaba usada vich dilan de, maraghubi mahabubi .
sun yakub kahe kah kitthe, hukam kithaeen jari .
hukam nahin main kiun kar dassan, us ne araz guzari .
jhabade rabb milave tainun, roz ge rah thorrhe .
yusuf nun tun paven hazarat, hosan dur vichhorre .
......................................................
paighanbar faramave puttan, khat mera lai jao .
binayamin yahude taeen, ja misaron lai aao .
yakub di chitthi azizi-misar de nan
ih yakub iban isahakon, nama, hai gham-khana .
taraf aziz misar de vali, jo ajj shah zamana .
misari shah aziza tera mainun nam n aave .
yad honda main khat vich likhada, shauk iha faramave .
........................................................
yusuf nam mera putt sohana, nur diaan rukh chamakan .
janatiaan da nakasha nuri, vekhan chasham n jhamakan .
farazandan lai mere kolon, tis kharriaa saharae .
khadhos gurag nishani kurrata, khun-aaluda liaae .
...........................................................
yusuf de main vich vichhorre, talab ditti tasakinon .
binayaminon mah-zabinon, karada sahib dinon .
.....................................................
suniaa kita kaid aziza, binayamin piaara .
ih gallan sun dil mere da, man giaa tutt sara .
main sinaan tun nek khasail, sifat nabiaan vali .
te ahasan jagat vich kite, vasadi khalak sukhali .
.........................................................
ih farazand seed asada, kare nahin buriaaee .
binayamin n choriaan karada, uh yusuf da bhaee .
vang bazaat bhare andar, aape jam rakhaio .
uh farazand piaara mera, suniaan kaid karaio .
kar ahasan asade utte, chhorrin binayamine .
khauf tere dil allha vala, zakham n la vich sine .
........................................................
ih khat de shamoon pisar nun, paighanbar faramave .
vali mulak misar de taeen, nal salam puchave .