ਕੈਦੋਂ ਪਤਾਸ਼ਾਹੀ

شاہ مصر دا سفنا دیکھݨا

شاہ مصر اک راتیں ستّا، نیندر جوش کھلارے ۔

سفنے دے وچّ ڈٹّھوس خود نوں، بیٹھا نیل کنارے ۔

پاٹ ندی دو طرف کھلوئی، کندھاں جویں ٹکائیاں ۔

گائیاں ستّ جسّے تھیں بھریاں، وچّوں ظاہر آئیاں ۔

جاں ایہہ نکل بنّے آئیاں، ہور پچّھوں دس آئیاں ۔

گائیاں ستّ جسّے تھیں لاگر، مگر اوہناں اٹھ دھائیاں ۔

لاگر گائیاں نے ستّ فربا، سابت نگل لنگھائیاں ۔

تے اوہ رہیاں سبھے لاگر، تازا نظر ن آئیاں ۔

کردیاں شور اڑاندیاں ستّے، لہندے طرف سدھائیاں ۔

چا کداڑ اڈائیاں گرداں، پائیاں مصر دہائیاں ۔

...............................................................

تنّ گئیاں نسّ مغرب طرفے، مشرک تنّ سدھائیاں ۔

اک گئی ول اڈّ اسمانے، کردی شور دہائیاں ۔

ہور ڈٹّھے ستّ خوشے تازے، داݨیاں تھیں پر سارے ۔

بااد اوہناں ستّ سکّے خوشے، نظر پئے یک بارے ۔

ایہہ سکّے مل ہریاں پلچے، اوہ بھی اوہناں سکائے ۔

تازا خشک رلے ہݨ سارے، سکّے نظریں آئے ۔

بااد اوہناں اک مرد ڈٹّھا س، صورت نوری سایا ۔

بیٹھا تخت مصر دے اتّے، بھی اوس پاس بٹھایا ۔

شاہ عزیز ڈٹّھا ایہہ سپنا، رہیا قراروں خالی ۔

خوابوں اٹھ کھلویا کنبدا، عقل رہی متوالی ۔

تن کنبے آرام ن دل نوں، غالب ہیبت دھاݨی ۔

دم دم ودھے دلے وچ دہشت، چشم وسائے پاݨی ۔

سدّ موابّر کاہن سارے، ہور امیر وزیراں ۔

شاہ سݨائی خواب تمامی، طلب کرے تابیراں ۔

.......................................................

اوہناں کہیا ایہہ خواب پریشاں، کیا کہاں تابیروں ۔

اس دا علم ن ساڈے تائیں، کیا کراں تکریروں ۔

خاصے ستّر مرد عزیزے، پکڑے قتل کرائے ۔

ونڈ خزانے مال تساں تے، میں سبھ عمر گوائے ۔

.....................................................

باکی دے سبھ قتل کریساں، جے ن کرسو کاری ۔

زالم تسیں گوائی نیامت، بیکاری وچّ ساری ۔

یوسف پاسوں سپنپھل پچّھݨ آؤݨا

تاں اوس ویلے ساقی تائیں، یوسف یاد پیا س ۔

اوہ پیغام زندا وچ اوسدا، اوس نوں بھلّ گیا س ۔

دل وچّ شرم کریندا ساقی، میں بھلّا پیغاموں ۔

پاس عزیز کہے وچّ بندی، ہے اکّ یوسف ناموں ۔

عقل ن شکل برابر اوسدی، تکوا حد ن کائی ۔

سفت کراں جے لکھ لکھ واری، لکھوں اک ن کائی ۔

وڈّی شان کمال وڈیرا، کیا کہاں میں شاہا ۔

تابیراں دا علم تمامی، اوسنوں مالم آہا ۔

.......................................................

حکم ہویا جا حال سݨاؤ، جے مشکل کھلّھ جاوے ۔

ساقی گیا زنداں ولّ پر ہݨ، یوسف تھیں شرماوے ۔

مونہ پر پلّا پا لکایا، تاں یوسف ولّ آیا ۔

ساقی نوں کر لتف محبت، یوسف نے فرمایا ۔

اے ساقی تقدیر الٰہی، تیرے وسّ ن کائی ۔

لاہ پردہ میں رنج ن تیتھیں، شرم ن کر کجھ بھائی ۔

ساقی نے لاہ پردہ مونہوں، پیریں سیس جھکایا ۔

ازر قصور کہے تے خوابوں، سارا حال سݨایا ۔

سفنے دی تابیر

کال نشانی لاغر گائیاں، یوسف نے فرمایا ۔

فربا تھیں تابیر ارزانی، اددوں سال بتایا ۔

ہرے سٹّے تابیر ایہا ای، سالاں دی ارزانی ۔

ستّ اوہناں دی بااد جو ایویں، خشکوں کہت نشانی ۔

آوݨگے ستّ سال اجیہے، اوّل حکم الٰہوں ۔

ڈنگر فربا ہری زرائت، کسرت گلّا گھاہوں ۔

جو کجھ جمھا اوہناں وچّ برساں، رکھے روک لوکائی ۔

کال زمانے سبھ کھا جاسݨ، اجے قرار ن کائی ۔

اوّل ستّ ورھے ارزانی، کسرت پیداواری ۔

کجھ کھاوݨ کجھ انّ سٹیسݨ، کرن خمییت بھاری ۔

پھیر ستّ ورھے ن بارش ہووے، دھرت ن کجھ اگاوے ۔

ارزانی دا سبھ زخیرا، اوس وچّ کھادھا جاوے ۔

اوس تھیں بعد ورھے مینہ ہر جا، ہوگ زرائت سارے ۔

تیل تلوں انگوروں شیرا، رسا کماد نتارے ۔

....................................................

سݨیا شاہ بیان جداہیں، ذاتا سچّ یکینوں ۔

ایہہ کلام مواسّر ہوئی، یوسف پاک امینوں ۔

......................................................

کہے امیر وزیراں تائیں، یوسف نوں لے آؤ ۔

بندوں کڈّھ لیاؤ جھبدے، میرے پاس پہونچاؤ ۔

گئے امیر کرن تازیماں، ہر اک سیس نواوے ۔

عرض کرن اٹھ چلّو حضرت، سݨ یوسف فرماوے ۔

بندی خانے وچّوں جاں لگ، قیدی سبھ ن جاوݨ ۔

جا کے کہو عزیزے تائیں، مشکل میرا آوݨ ۔

شاہ کہے سݨ سبھناں تائیں، بکھشی اساں رہائی ۔

تے خود یوسف باہر آوے، دیر ن لاوے کائی ۔

کاسد تھیں سݨ ایہہ گلّ یوسف، کہندا دوجی واری ۔

مڑ جا طرفے صاحب آپݨے، آکھ حقیقت ساری ۔

جنھاں زناں ہتّھ دیکھ وڈھائے، پچّھ اوہناں تھیں حالے ۔

مالم پاک خدا نوں سارے، مکر نساواں والے ۔

پچّھو کس خیانت کیتی، کس تھیں ہے بریائی ۔

جس تھیں میں وچ بندیخانے، ایڈ مسیبت پائی ۔

یوسف دا نہکلنک سدّھ ہوݨا

سد منگائیاں شاہ مصر نے، زناں مصر تھیں سبّھے ۔

تاں یوسف دا عمل کویہا، حال حقیقت لبّھے ۔

شاہ کہے اے زنوں سݨاؤ، حال جو نظریں آیا ۔

کویں ڈٹّھا تساں یوسف تائیں، خود ول جداں بلایا ۔

اوہناں کہیا وچ یوسف کائی، مول نہیں بریائی ۔

کل سفائی نظریں آئی، تے سبھ نیک کمائی ۔

تے اوس ویلے کہے زلیخا، سچّ ہویدا آیا ۔

ایہہ وچ رہیا امانت پورا، میں اس جدوں بلایا ۔

.......................................................

کاسد جا پیغام سݨایا، حضرت یوسف تائیں ۔

حق ہویا اجّ ظاہر یوسف، چلّ ہݨ خوف ن کھائیں ۔

............................................................

سݨ کے حال امیراں تائیں، کہے مصر دا سائیں ۔

یوسف نوں لے آؤ مینتھے، پاس رکّھاں اوس تائیں ۔

....................................................

یوسف دی تازیم گزارن، جاں دربارے آیا ۔

لہ تختوں شاہ سر مونہ چومّے، چھاتی نال لگایا ۔

تخت اتّے لے یوسف تائیں، آپݨے نال بہایا ۔

یوسف نال کرے کجھ گلّاں، دانائیوں ازمایا ۔

شاہ عزیز زباناں ستّر، بولے یاد تمامی ۔

ہر ہر وچ زبانے پیندا، یوسف نال کلامی ۔

......................................................

وچ بولی ابرانی یوسف، کجھ کلام سݨائی ۔

شاہ رہیا سݨ ہیرت اندر، اس دی سمجھ ن آئی ۔

عرض کرے ایہہ کی فرمایا، یوسف راز دسایا ۔

بہت پسند پیارا یوسف، دل اسدے نوں آیا ۔

یوسف نوں عزیز نے خلیفا تھاپݨا

یوسف دی دانائی ڈٹّھی، شاہ عزیز پکارے ۔

اجّ مکین امین اساڈا، توں ایں یوسف پیارے ۔

کر مینوں وچّ زمیں خلیفا، یوسف نے فرمایا ۔

خلق نگاہ رکّھاں جو مینوں، علم لگاتوں آیا ۔

یوسف دے دل طلب ایہائی، رہساں وچ مشگولی ۔

یاد رہے رب ہر دم دل دے، کھدمت تداں قبولی ۔

شاہ خلیفا کیتوس خلقیں، ہوش ڈٹّھی آگاہی ۔

سال پچّھے تس شاہ بݨایا، چھوڑ گیا خود شاہی ۔

کہت دا مکابلا کرن لئی اوسدی ویونت

یوسف تائیں ملک مصر دا، جاں کبزے وچّ آیا ۔

بیل دتّے ہر گھر تھیں لوکاں، جاری حکم کرایا ۔

کمّ چھڈّو سبھ باجھ کفائت، کرو زرائت سارے ۔

جنگل کوہ گھراں وچ خلکت، گلّا تخم کھلارے ۔

.........................................................

پنجواں ہسّا گھر وچ لوکاں، رکّھݨ حکم کرایا ۔

ہسّے چار لئے خود یوسف، ہر جا ملّ پہونچایا ۔

.............................................................

گلّے تھیں ستّ شہر بھرائے، کیتے خرچ خزانے ۔

مصرے گرد بݨائے ہر جا، بہت زیافت خانے ۔

............................................................

نیامت کھادھی شکر ن کیتا، دنیاں دے وچّ لوکاں ۔

رب کہے کر جبرائیلا، کہر میرے تھیں ہوکاں ۔

کہت دا حال

ایڈک کہت پیا اوہ بھارا، کیا بیان کراہیں ۔

سݨیا کنے ن ڈٹّھا ہرگز، اوّل آخر تائیں ۔

تڑپھے خلق بھکّھی کر ناارے، پیش ن جاوے کائی ۔

سبھ نکدی لے یوسف اگّے، آئی سبھ لوکائی ۔

آیاں تائیں حضرت یوسف، مول ن موڑے خالی ۔

لوک رہݨ ہر شام سبائیں، در پر کھڑے سوالی ۔

مسکیناں نوں مفت کھواوے، دیوے ملّ غنییاں ۔

ساری خلق مصر ول ڈھکّی، اندر کہت کزیاں ۔

...........................................................

کیتا رہم سبھاں پر یوسف، مصرے خلق اتاری ۔

خاص زیافت خانے اندر، کھاوے خلکت ساری ۔

.........................................................

ہݨ سارے اکراری ہوئے، یوسف دے اسیں بردے ۔

عمراں شکر کراں اہسانوں، حق ادا کد کردے ۔

کال گیا مینہ جھڑیاں آئیاں، جاں ستّ سال وہائے ۔

سبھ آزاد کیتے میں بردے، یوسف حکم سݨائے ۔

مال اسباب مویشی، ملکاں، موڑ دتّے سبھ تائیں ۔

کرو زرائت آکھ سݨایا، وسّو گھریں خود جائیں ۔

میں بھی بندا خالک سندا، جسدی خلکت ساری ۔

ابدییت دی خدمت سبھ دے، سر تھیں اساں اتاری ۔

ਸ਼ਾਹ ਮਿਸਰ ਦਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਦੇਖਣਾ

ਸ਼ਾਹ ਮਿਸਰ ਇਕ ਰਾਤੀਂ ਸੁੱਤਾ, ਨੀਂਦਰ ਜੋਸ਼ ਖਲਾਰੇ ।

ਸੁਫ਼ਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੋਸੁ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ, ਬੈਠਾ ਨੀਲ ਕਨਾਰੇ ।

ਪਾਟ ਨਦੀ ਦੋ ਤਰਫ਼ ਖਲੋਈ, ਕੰਧਾਂ ਜਿਵੇਂ ਟਿਕਾਈਆਂ ।

ਗਾਈਆਂ ਸੱਤ ਜੁੱਸੇ ਥੀਂ ਭਰੀਆਂ, ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਈਆਂ ।

ਜਾਂ ਇਹ ਨਿਕਲ ਬੰਨੇ ਆਈਆਂ, ਹੋਰ ਪਿੱਛੋਂ ਦਿਸ ਆਈਆਂ ।

ਗਾਈਆਂ ਸੱਤ ਜੁੱਸੇ ਥੀਂ ਲਾਗਿਰ, ਮਗਰ ਉਹਨਾਂ ਉਠ ਧਾਈਆਂ ।

ਲਾਗਿਰ ਗਾਈਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਫ਼ਰਬਾ, ਸਾਬਿਤ ਨਿਗਲ ਲੰਘਾਈਆਂ ।

ਤੇ ਉਹ ਰਹੀਆਂ ਸਭੇ ਲਾਗਿਰ, ਤਾਜ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਈਆਂ ।

ਕਰਦੀਆਂ ਸ਼ੋਰ ਅੜਾਂਦੀਆਂ ਸੱਤੇ, ਲਹੰਦੇ ਤਰਫ਼ ਸਿਧਾਈਆਂ ।

ਚਾ ਕੁਦਾੜ ਉਡਾਈਆਂ ਗਰਦਾਂ, ਪਾਈਆਂ ਮਿਸਰ ਦੁਹਾਈਆਂ ।

...............................................................

ਤਿੰਨ ਗਈਆਂ ਨੱਸ ਮਗ਼ਰਬ ਤਰਫ਼ੇ, ਮਸ਼ਰਿਕ ਤਿੰਨ ਸਿਧਾਈਆਂ ।

ਇਕ ਗਈ ਵਲ ਉੱਡ ਅਸਮਾਨੇ, ਕਰਦੀ ਸ਼ੋਰ ਦੁਹਾਈਆਂ ।

ਹੋਰ ਡਿੱਠੇ ਸੱਤ ਖ਼ੋਸ਼ੇ ਤਾਜ਼ੇ, ਦਾਣਿਆਂ ਥੀਂ ਪੁਰ ਸਾਰੇ ।

ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਸੁੱਕੇ ਖ਼ੋਸ਼ੇ, ਨਜ਼ਰ ਪਏ ਯਕ ਬਾਰੇ ।

ਇਹ ਸੁੱਕੇ ਮਿਲ ਹਰਿਆਂ ਪਲਚੇ, ਉਹ ਭੀ ਉਹਨਾਂ ਸੁਕਾਏ ।

ਤਾਜ਼ਾ ਖ਼ੁਸ਼ਕ ਰਲੇ ਹੁਣ ਸਾਰੇ, ਸੁੱਕੇ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਏ ।

ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਇਕ ਮਰਦ ਡਿੱਠਾ ਸੁ, ਸੂਰਤ ਨੂਰੀ ਸਾਯਾ ।

ਬੈਠਾ ਤਖ਼ਤ ਮਿਸਰ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਭੀ ਉਸ ਪਾਸ ਬਿਠਾਇਆ ।

ਸ਼ਾਹ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਡਿੱਠਾ ਇਹ ਸੁਪਨਾ, ਰਹਿਆ ਕਰਾਰੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ।

ਖ਼ਵਾਬੋਂ ਉਠ ਖਲੋਇਆ ਕੰਬਦਾ, ਅਕਲ ਰਹੀ ਮਤਵਾਲੀ ।

ਤਨ ਕੰਬੇ ਆਰਾਮ ਨ ਦਿਲ ਨੂੰ, ਗ਼ਾਲਿਬ ਹੈਬਤ ਧਾਣੀ ।

ਦਮ ਦਮ ਵਧੇ ਦਿਲੇ ਵਿਚ ਦਹਸ਼ਤ, ਚਸ਼ਮ ਵਸਾਏ ਪਾਣੀ ।

ਸੱਦ ਮੁਅੱਬਿਰ ਕਾਹਨ ਸਾਰੇ, ਹੋਰ ਅਮੀਰ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ।

ਸ਼ਾਹ ਸੁਣਾਈ ਖ਼ਵਾਬ ਤਮਾਮੀ, ਤਲਬ ਕਰੇ ਤਾਬੀਰਾਂ ।

.......................................................

ਉਹਨਾਂ ਕਹਿਆ ਇਹ ਖ਼ਵਾਬ ਪਰੇਸ਼ਾਂ, ਕਿਆ ਕਹਾਂ ਤਾਬੀਰੋਂ ।

ਇਸ ਦਾ ਇਲਮ ਨ ਸਾਡੇ ਤਾਈਂ, ਕਿਆ ਕਰਾਂ ਤਕਰੀਰੋਂ ।

ਖਾਸੇ ਸੱਤਰ ਮਰਦ ਅਜ਼ੀਜ਼ੇ, ਪਕੜੇ ਕਤਲ ਕਰਾਏ ।

ਵੰਡ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਮਾਲ ਤੁਸਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਉਮਰ ਗਵਾਏ ।

.....................................................

ਬਾਕੀ ਦੇ ਸਭ ਕਤਲ ਕਰੇਸਾਂ, ਜੇ ਨ ਕਰਸੋ ਕਾਰੀ ।

ਜ਼ਾਲਿਮ ਤੁਸੀਂ ਗਵਾਈ ਨਿਅਮਤ, ਬੇਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸੋਂ ਸੁਪਨਫਲ ਪੁੱਛਣ ਆਉਣਾ

ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਕੀ ਤਾਈਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਯਾਦ ਪਇਆ ਸੁ ।

ਉਹ ਪੈਗ਼ਾਮ ਜ਼ਿੰਦਾ ਵਿਚ ਉਸਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਇਆ ਸੁ ।

ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਕਰੇਂਦਾ ਸਾਕੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਪੈਗ਼ਾਮੋਂ ।

ਪਾਸ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਕਹੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ, ਹੈ ਇੱਕ ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮੋਂ ।

ਅਕਲ ਨ ਸ਼ਕਲ ਬਰਾਬਰ ਉਸਦੀ, ਤਕਵਾ ਹੱਦ ਨ ਕਾਈ ।

ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਲਖ ਲਖ ਵਾਰੀ, ਲਖੋਂ ਇਕ ਨ ਕਾਈ ।

ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਕਮਾਲ ਵਡੇਰਾ, ਕਿਆ ਕਹਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਹਾ ।

ਤਾਬੀਰਾਂ ਦਾ ਇਲਮ ਤਮਾਮੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਲਮ ਆਹਾ ।

.......................................................

ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਜਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਓ, ਜੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇ ।

ਸਾਕੀ ਗਇਆ ਜ਼ਿੰਦਾਂ ਵੱਲ ਪਰ ਹੁਣ, ਯੂਸੁਫ਼ ਥੀਂ ਸ਼ਰਮਾਵੇ ।

ਮੂੰਹ ਪੁਰ ਪੱਲਾ ਪਾ ਲੁਕਾਇਆ, ਤਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਵੱਲ ਆਇਆ ।

ਸਾਕੀ ਨੂੰ ਕਰ ਲੁਤਫ਼ ਮੁਹੱਬਤ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।

ਐ ਸਾਕੀ ਤਕਦੀਰ ਇਲਾਹੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਨ ਕਾਈ ।

ਲਾਹ ਪਰਦਾ ਮੈਂ ਰੰਜ ਨ ਤੈਥੀਂ, ਸ਼ਰਮ ਨ ਕਰ ਕੁਝ ਭਾਈ ।

ਸਾਕੀ ਨੇ ਲਾਹ ਪਰਦਾ ਮੂੰਹੋਂ, ਪੈਰੀਂ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ ।

ਉਜ਼ਰ ਕਸੂਰ ਕਹੇ ਤੇ ਖ਼ਵਾਬੋਂ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਇਆ ।

ਸੁਫ਼ਨੇ ਦੀ ਤਾਬੀਰ

ਕਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਾਗ਼ਿਰ ਗਾਈਆਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।

ਫ਼ਰਬਾ ਥੀਂ ਤਾਬੀਰ ਅਰਜ਼ਾਨੀ, ਅਦਦੋਂ ਸਾਲ ਬਤਾਇਆ ।

ਹਰੇ ਸਿੱਟੇ ਤਾਬੀਰ ਏਹਾ ਈ, ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ਾਨੀ ।

ਸੱਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਅਦ ਜੋ ਏਵੇਂ, ਖ਼ੁਸ਼ਕੋਂ ਕਹਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ।

ਆਵਣਗੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਅਜੇਹੇ, ਅੱਵਲ ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੋਂ ।

ਡੰਗਰ ਫ਼ਰਬਾ ਹਰੀ ਜ਼ਰਾਇਤ, ਕਸਰਤ ਗੱਲਾ ਘਾਹੋਂ ।

ਜੋ ਕੁਝ ਜਮ੍ਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਸਾਂ, ਰਖੇ ਰੋਕ ਲੋਕਾਈ ।

ਕਾਲ ਜ਼ਮਾਨੇ ਸਭ ਖਾ ਜਾਸਣ, ਅਜੇ ਕਰਾਰ ਨ ਕਾਈ ।

ਅੱਵਲ ਸੱਤ ਵਰ੍ਹੇ ਅਰਜ਼ਾਨੀ, ਕਸਰਤ ਪੈਦਾਵਾਰੀ ।

ਕੁਝ ਖਾਵਣ ਕੁਝ ਅੰਨ ਸੁਟੇਸਣ, ਕਰਨ ਖ਼ਮੀਯਤ ਭਾਰੀ ।

ਫੇਰ ਸੱਤ ਵਰ੍ਹੇ ਨ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਵੇ, ਧਰਤ ਨ ਕੁਝ ਉਗਾਵੇ ।

ਅਰਜ਼ਾਨੀ ਦਾ ਸਭ ਜ਼ਖ਼ੀਰਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ ।

ਉਸ ਥੀਂ ਬਾਦ ਵਰ੍ਹੇ ਮੀਂਹ ਹਰ ਜਾ, ਹੋਗ ਜ਼ਰਾਇਤ ਸਾਰੇ ।

ਤੇਲ ਤਿਲੋਂ ਅੰਗੂਰੋਂ ਸ਼ੀਰਾ, ਰਸਾ ਕਮਾਦ ਨਿਤਾਰੇ ।

....................................................

ਸੁਣਿਆ ਸ਼ਾਹ ਬਿਆਨ ਜਦਾਹੀਂ, ਜਾਤਾ ਸੱਚ ਯਕੀਨੋਂ ।

ਇਹ ਕਲਾਮ ਮੁਅੱਸਰ ਹੋਈ, ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਕ ਅਮੀਨੋਂ ।

......................................................

ਕਹੇ ਅਮੀਰ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਤਾਈਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਆਓ ।

ਬੰਦੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆਓ ਝਬਦੇ, ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚਾਓ ।

ਗਏ ਅਮੀਰ ਕਰਨ ਤਾਜ਼ੀਮਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਸੀਸ ਨਿਵਾਵੇ ।

ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਉਠ ਚੱਲੋ ਹਜ਼ਰਤ, ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ।

ਬੰਦੀ ਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਂ ਲਗ, ਕੈਦੀ ਸਭ ਨ ਜਾਵਣ ।

ਜਾ ਕੇ ਕਹੋ ਅਜ਼ੀਜ਼ੇ ਤਾਈਂ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਮੇਰਾ ਆਵਣ ।

ਸ਼ਾਹ ਕਹੇ ਸੁਣ ਸਭਨਾਂ ਤਾਈਂ, ਬਖਸ਼ੀ ਅਸਾਂ ਰਿਹਾਈ ।

ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਯੂਸੁਫ਼ ਬਾਹਿਰ ਆਵੇ, ਦੇਰ ਨ ਲਾਵੇ ਕਾਈ ।

ਕਾਸਿਦ ਥੀਂ ਸੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਯੂਸੁਫ਼, ਕਹੰਦਾ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ।

ਮੁੜ ਜਾ ਤਰਫ਼ੇ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੇ, ਆਖ ਹਕੀਕਤ ਸਾਰੀ ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਨਾਂ ਹੱਥ ਦੇਖ ਵਢਾਏ, ਪੁੱਛ ਉਹਨਾਂ ਥੀਂ ਹਾਲੇ ।

ਮਾਲਮ ਪਾਕ ਖ਼ੁਦਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ, ਮਕਰ ਨਸਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ।

ਪੁੱਛੋ ਕਿਸ ਖ਼ਿਆਨਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਸ ਥੀਂ ਹੈ ਬੁਰਿਆਈ ।

ਜਿਸ ਥੀਂ ਮੈਂ ਵਿਚ ਬੰਦੀਖ਼ਾਨੇ, ਐਡ ਮੁਸੀਬਤ ਪਾਈ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਨਿਹਕਲੰਕ ਸਿੱਧ ਹੋਣਾ

ਸਦ ਮੰਗਾਈਆਂ ਸ਼ਾਹ ਮਿਸਰ ਨੇ, ਜ਼ਨਾਂ ਮਿਸਰ ਥੀਂ ਸੱਭੇ ।

ਤਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਅਮਲ ਕਵੇਹਾ, ਹਾਲ ਹਕੀਕਤ ਲੱਭੇ ।

ਸ਼ਾਹ ਕਹੇ ਐ ਜ਼ਨੋਂ ਸੁਣਾਓ, ਹਾਲ ਜੋ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਇਆ ।

ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਠਾ ਤੁਸਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਖ਼ੁਦ ਵਲ ਜਦਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ।

ਉਹਨਾਂ ਕਹਿਆ ਵਿਚ ਯੂਸੁਫ਼ ਕਾਈ, ਮੂਲ ਨਹੀਂ ਬੁਰਿਆਈ ।

ਕੁਲ ਸਫ਼ਾਈ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਈ, ਤੇ ਸਭ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ।

ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਹੇ ਜ਼ੁਲੈਖ਼ਾ, ਸੱਚ ਹਵੈਦਾ ਆਇਆ ।

ਇਹ ਵਿਚ ਰਹਿਆ ਅਮਾਨਤ ਪੂਰਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ।

.......................................................

ਕਾਸਿਦ ਜਾ ਪੈਗ਼ਾਮ ਸੁਣਾਇਆ, ਹਜ਼ਰਤ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ।

ਹੱਕ ਹੋਇਆ ਅੱਜ ਜ਼ਾਹਿਰ ਯੂਸੁਫ਼, ਚੱਲ ਹੁਣ ਖ਼ੌਫ਼ ਨ ਖਾਈਂ ।

............................................................

ਸੁਣ ਕੇ ਹਾਲ ਅਮੀਰਾਂ ਤਾਈਂ, ਕਹੇ ਮਿਸਰ ਦਾ ਸਾਈਂ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਆਓ ਮੈਂਥੇ, ਪਾਸ ਰੱਖਾਂ ਉਸ ਤਾਈਂ ।

....................................................

ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਤਾਜ਼ੀਮ ਗੁਜ਼ਾਰਨ, ਜਾਂ ਦਰਬਾਰੇ ਆਇਆ ।

ਲਹ ਤਖ਼ਤੋਂ ਸ਼ਾਹ ਸਿਰ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮੇ, ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ।

ਤਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਲੈ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਹਾਇਆ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਲ ਕਰੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ, ਦਾਨਾਈਓਂ ਅਜ਼ਮਾਇਆ ।

ਸ਼ਾਹ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਸੱਤਰ, ਬੋਲੇ ਯਾਦ ਤਮਾਮੀ ।

ਹਰ ਹਰ ਵਿਚ ਜ਼ਬਾਨੇ ਪੈਂਦਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਲ ਕਲਾਮੀ ।

......................................................

ਵਿਚ ਬੋਲੀ ਇਬਰਾਨੀ ਯੂਸੁਫ਼, ਕੁਝ ਕਲਾਮ ਸੁਣਾਈ ।

ਸ਼ਾਹ ਰਹਿਆ ਸੁਣ ਹੈਰਤ ਅੰਦਰ, ਇਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨ ਆਈ ।

ਅਰਜ਼ ਕਰੇ ਇਹ ਕੀ ਫ਼ਰਮਾਇਆ, ਯੂਸੁਫ਼ ਰਾਜ਼ ਦਸਾਇਆ ।

ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਪਿਆਰਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਦਿਲ ਇਸਦੇ ਨੂੰ ਆਇਆ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਨੇ ਖ਼ਲੀਫ਼ਾ ਥਾਪਣਾ

ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਦਾਨਾਈ ਡਿੱਠੀ, ਸ਼ਾਹ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਪੁਕਾਰੇ ।

ਅੱਜ ਮਕੀਨ ਅਮੀਨ ਅਸਾਡਾ, ਤੂੰ ਐਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਪਿਆਰੇ ।

ਕਰ ਮੈਨੂੰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਮੀਂ ਖ਼ਲੀਫ਼ਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।

ਖ਼ਲਕ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਇਲਮ ਲੁਗਾਤੋਂ ਆਇਆ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਦਿਲ ਤਲਬ ਏਹਾਈ, ਰਹਸਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਗੂਲੀ ।

ਯਾਦ ਰਹੇ ਰੱਬ ਹਰ ਦਮ ਦਿਲ ਦੇ, ਖਿਦਮਤ ਤਦਾਂ ਕਬੂਲੀ ।

ਸ਼ਾਹ ਖ਼ਲੀਫ਼ਾ ਕੀਤੋਸੁ ਖ਼ਲਕੀਂ, ਹੋਸ਼ ਡਿੱਠੀ ਆਗਾਹੀ ।

ਸਾਲ ਪਿੱਛੇ ਤਿਸ ਸ਼ਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਛੋੜ ਗਇਆ ਖ਼ੁਦ ਸ਼ਾਹੀ ।

ਕਹਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਦੀ ਵਿਉਂਤ

ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ਮੁਲਕ ਮਿਸਰ ਦਾ, ਜਾਂ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ।

ਬੈਲ ਦਿੱਤੇ ਹਰ ਘਰ ਥੀਂ ਲੋਕਾਂ, ਜਾਰੀ ਹੁਕਮ ਕਰਾਇਆ ।

ਕੰਮ ਛੱਡੋ ਸਭ ਬਾਝ ਕਫ਼ਾਇਤ, ਕਰੋ ਜ਼ਰਾਇਤ ਸਾਰੇ ।

ਜੰਗਲ ਕੋਹ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖ਼ਲਕਤ, ਗੱਲਾ ਤੁਖ਼ਮ ਖਿਲਾਰੇ ।

.........................................................

ਪੰਜਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘਰ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ, ਰੱਖਣ ਹੁਕਮ ਕਰਾਇਆ ।

ਹਿੱਸੇ ਚਾਰ ਲਏ ਖ਼ੁਦ ਯੂਸੁਫ਼, ਹਰ ਜਾ ਮੁੱਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ।

.............................................................

ਗੱਲੇ ਥੀਂ ਸੱਤ ਸ਼ਹਰ ਭਰਾਏ, ਕੀਤੇ ਖ਼ਰਚ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ।

ਮਿਸਰੇ ਗਿਰਦ ਬਣਾਏ ਹਰ ਜਾ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਫ਼ਤ ਖ਼ਾਨੇ ।

............................................................

ਨਿਅਮਤ ਖਾਧੀ ਸ਼ੁਕਰ ਨ ਕੀਤਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ।

ਰੱਬ ਕਹੇ ਕਰ ਜਬਰਾਈਲਾ, ਕਹਰ ਮੇਰੇ ਥੀਂ ਹੋਕਾਂ ।

ਕਹਤ ਦਾ ਹਾਲ

ਐਡਕ ਕਹਤ ਪਇਆ ਉਹ ਭਾਰਾ, ਕਿਆ ਬਿਆਨ ਕਰਾਹੀਂ ।

ਸੁਣਿਆ ਕਿਨੇ ਨ ਡਿੱਠਾ ਹਰਗਿਜ਼, ਅੱਵਲ ਆਖ਼ਿਰ ਤਾਈਂ ।

ਤੜਫੇ ਖ਼ਲਕ ਭੁੱਖੀ ਕਰ ਨਾਅਰੇ, ਪੇਸ਼ ਨ ਜਾਵੇ ਕਾਈ ।

ਸਭ ਨਕਦੀ ਲੈ ਯੂਸੁਫ਼ ਅੱਗੇ, ਆਈ ਸਭ ਲੋਕਾਈ ।

ਆਇਆਂ ਤਾਈਂ ਹਜ਼ਰਤ ਯੂਸੁਫ਼, ਮੂਲ ਨ ਮੋੜੇ ਖ਼ਾਲੀ ।

ਲੋਕ ਰਹਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਸਬਾਈਂ, ਦਰ ਪੁਰ ਖੜੇ ਸਵਾਲੀ ।

ਮਸਕੀਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਖਵਾਵੇ, ਦੇਵੇ ਮੁੱਲ ਗ਼ਨੀਯਾਂ ।

ਸਾਰੀ ਖ਼ਲਕ ਮਿਸਰ ਵਲ ਢੁੱਕੀ, ਅੰਦਰ ਕਹਤ ਕਜ਼ੀਆਂ ।

...........................................................

ਕੀਤਾ ਰਹਮ ਸਭਾਂ ਪੁਰ ਯੂਸੁਫ਼, ਮਿਸਰੇ ਖ਼ਲਕ ਉਤਾਰੀ ।

ਖ਼ਾਸ ਜ਼ਿਆਫ਼ਤ ਖ਼ਾਨੇ ਅੰਦਰ, ਖਾਵੇ ਖ਼ਲਕਤ ਸਾਰੀ ।

.........................................................

ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਇਕਰਾਰੀ ਹੋਏ, ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਅਸੀਂ ਬਰਦੇ ।

ਉਮਰਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਾਂ ਅਹਸਾਨੋਂ, ਹੱਕ ਅਦਾ ਕਦ ਕਰਦੇ ।

ਕਾਲ ਗਇਆ ਮੀਂਹ ਝੜੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਵਿਹਾਏ ।

ਸਭ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤੇ ਮੈਂ ਬਰਦੇ, ਯੂਸੁਫ਼ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਏ ।

ਮਾਲ ਅਸਬਾਬ ਮੁਵੈਸ਼ੀ, ਮਿਲਕਾਂ, ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਸਭ ਤਾਈਂ ।

ਕਰੋ ਜ਼ਰਾਇਤ ਆਖ ਸੁਣਾਇਆ, ਵੱਸੋ ਘਰੀਂ ਖ਼ੁਦ ਜਾਈਂ ।

ਮੈਂ ਭੀ ਬੰਦਾ ਖ਼ਾਲਿਕ ਸੰਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਖ਼ਲਕਤ ਸਾਰੀ ।

ਅਬਦੀਯਤ ਦੀ ਖ਼ਿਦਮਤ ਸਭ ਦੇ, ਸਿਰ ਥੀਂ ਅਸਾਂ ਉਤਾਰੀ ।

shah misar da sufana dekhana

shah misar ik ratin sutta, nindar josh khalare .

sufane de vicch ditthosu khud nun, baitha nil kanare .

pat nadi do taraf khaloee, kandhan jiven tikaeeaan .

gaeeaan satt jusse thin bhariaan, vicchon zahir aaeeaan .

jan ih nikal banne aaeeaan, hor picchhon dis aaeeaan .

gaeeaan satt jusse thin lagir, magar uhanan uth dhaeeaan .

lagir gaeeaan ne satt faraba, sabit nigal langhaeeaan .

te uh rahiaan sabhe lagir, taza nazar n aaeeaan .

karadiaan shor arrandiaan satte, lahande taraf sidhaeeaan .

cha kudarr udaeeaan garadan, paeeaan misar duhaeeaan .

...............................................................

tinn geeaan nass magharab tarafe, masharik tinn sidhaeeaan .

ik gee val udd asamane, karadi shor duhaeeaan .

hor ditthe satt khoshe taze, daniaan thin pur sare .

baad uhanan satt sukke khoshe, nazar pe yak bare .

ih sukke mil hariaan palache, uh bhi uhanan sukae .

taza khushak rale hun sare, sukke nazarin aae .

baad uhanan ik marad dittha su, surat nuri saya .

baitha takhat misar de utte, bhi us pas bithaiaa .

shah aziz dittha ih supana, rahiaa kararon khali .

khavabon uth khaloiaa kanbada, akal rahi matavali .

tan kanbe aaram n dil nun, ghalib haibat dhani .

dam dam vadhe dile vich dahashat, chasham vasae pani .

sadd muabbir kahan sare, hor amir vaziran .

shah sunaee khavab tamami, talab kare tabiran .

.......................................................

uhanan kahiaa ih khavab pareshan, kiaa kahan tabiron .

is da ilam n sade taeen, kiaa karan takariron .

khase sattar marad azize, pakarre katal karae .

vand khazane mal tusan te, main sabh umar gavae .

.....................................................

baki de sabh katal karesan, je n karaso kari .

zalim tusin gavaee niamat, bekari vicch sari .

yusuf pason supanaphal pucchhan aauna

tan us vele saki taeen, yusuf yad piaa su .

uh paigham zinda vich usada, us nun bhull giaa su .

dil vicch sharam karenda saki, main bhulla paighamon .

pas aziz kahe vicch bandi, hai ikk yusuf namon .

akal n shakal barabar usadi, takava hadd n kaee .

sifat karan je lakh lakh vari, lakhon ik n kaee .

vaddi shan kamal vadera, kiaa kahan main shaha .

tabiran da ilam tamami, usanun malam aaha .

.......................................................

hukam hoiaa ja hal sunao, je mushakil khullh jave .

saki giaa zindan vall par hun, yusuf thin sharamave .

munh pur palla pa lukaiaa, tan yusuf vall aaiaa .

saki nun kar lutaf muhabbat, yusuf ne faramaiaa .

ai saki takadir ilahi, tere vass n kaee .

lah parada main ranj n taithin, sharam n kar kujh bhaee .

saki ne lah parada munhon, pairin sis jhukaiaa .

uzar kasur kahe te khavabon, sara hal sunaiaa .

sufane di tabir

kal nishani laghir gaeeaan, yusuf ne faramaiaa .

faraba thin tabir arazani, adadon sal bataiaa .

hare sitte tabir eha ee, salan di arazani .

satt uhanan di baad jo even, khushakon kahat nishani .

aavanage satt sal ajehe, avval hukam ilahon .

dangar faraba hari zarait, kasarat galla ghahon .

jo kujh jamha unhan vicch barasan, rakhe rok lokaee .

kal zamane sabh kha jasan, aje karar n kaee .

avval satt varhe arazani, kasarat paidavari .

kujh khavan kujh ann sutesan, karan khamiyat bhari .

pher satt varhe n barish hove, dharat n kujh ugave .

arazani da sabh zakhira, us vicch khadha jave .

us thin bad varhe minh har ja, hog zarait sare .

tel tilon anguron shira, rasa kamad nitare .

....................................................

suniaa shah biaan jadahin, jata sacch yakinon .

ih kalam muassar hoee, yusuf pak aminon .

......................................................

kahe amir vaziran taeen, yusuf nun lai aao .

bandon kaddh liaao jhabade, mere pas pahunchao .

ge amir karan taziman, har ik sis nivave .

araz karan uth challo hazarat, sun yusuf faramave .

bandi khane vicchon jan lag, kaidi sabh n javan .

ja ke kaho azize taeen, mushakil mera aavan .

shah kahe sun sabhanan taeen, bakhashi asan rihaee .

te khud yusuf bahir aave, der n lave kaee .

kasid thin sun ih gall yusuf, kahanda duji vari .

murr ja tarafe sahib aapane, aakh hakikat sari .

jinhan zanan hatth dekh vadhae, pucchh uhanan thin hale .

malam pak khuda nun sare, makar nasavan vale .

pucchho kis khiaanat kiti, kis thin hai buriaaee .

jis thin main vich bandikhane, aid musibat paee .

yusuf da nihakalank siddh hona

sad mangaeeaan shah misar ne, zanan misar thin sabbhe .

tan yusuf da amal kaveha, hal hakikat labbhe .

shah kahe ai zanon sunao, hal jo nazarin aaiaa .

kiven dittha tusan yusuf taeen, khud val jadan bulaiaa .

uhanan kahiaa vich yusuf kaee, mul nahin buriaaee .

kul safaee nazarin aaee, te sabh nek kamaee .

te us vele kahe zulaikha, sacch havaida aaiaa .

ih vich rahiaa amanat pura, main is jadon bulaiaa .

.......................................................

kasid ja paigham sunaiaa, hazarat yusuf taeen .

hakk hoiaa ajj zahir yusuf, chall hun khauf n khaeen .

............................................................

sun ke hal amiran taeen, kahe misar da saeen .

yusuf nun lai aao mainthe, pas rakkhan us taeen .

....................................................

yusuf di tazim guzaran, jan darabare aaiaa .

lah takhaton shah sir munh chunme, chhati nal lagaiaa .

takhat utte lai yusuf taeen, aapane nal bahaiaa .

yusuf nal kare kujh gallan, danaeeon azamaiaa .

shah aziz zabanan sattar, bole yad tamami .

har har vich zabane painda, yusuf nal kalami .

......................................................

vich boli ibarani yusuf, kujh kalam sunaee .

shah rahiaa sun hairat andar, is di samajh n aaee .

araz kare ih ki faramaiaa, yusuf raz dasaiaa .

bahut pasand piaara yusuf, dil isade nun aaiaa .

yusuf nun aziz ne khalifa thapana

yusuf di danaee ditthi, shah aziz pukare .

ajj makin amin asada, tun ain yusuf piaare .

kar mainun vicch zimin khalifa, yusuf ne faramaiaa .

khalak nigah rakkhan jo mainun, ilam lugaton aaiaa .

yusuf de dil talab ehaee, rahasan vich mashaguli .

yad rahe rabb har dam dil de, khidamat tadan kabuli .

shah khalifa kitosu khalakin, hosh ditthi aagahi .

sal picchhe tis shah banaiaa, chhorr giaa khud shahi .

kahat da mukabala karan lee usadi viunt

yusuf taeen mulak misar da, jan kabaze vicch aaiaa .

bail ditte har ghar thin lokan, jari hukam karaiaa .

kanm chhaddo sabh bajh kafait, karo zarait sare .

jangal koh gharan vich khalakat, galla tukham khilare .

.........................................................

panjavan hissa ghar vich lokan, rakkhan hukam karaiaa .

hisse char le khud yusuf, har ja mull pahunchaiaa .

.............................................................

galle thin satt shahar bharae, kite kharach khazane .

misare girad banae har ja, bahut ziaafat khane .

............................................................

niamat khadhi shukar n kita, duniaan de vicch lokan .

rabb kahe kar jabaraeela, kahar mere thin hokan .

kahat da hal

aidak kahat piaa uh bhara, kiaa biaan karahin .

suniaa kine n dittha haragiz, avval aakhir taeen .

tarraphe khalak bhukkhi kar naare, pesh n jave kaee .

sabh nakadi lai yusuf agge, aaee sabh lokaee .

aaiaan taeen hazarat yusuf, mul n morre khali .

lok rahan har sham sabaeen, dar pur kharre savali .

masakinan nun mufat khavave, deve mull ghaniyan .

sari khalak misar val dhukki, andar kahat kaziaan .

...........................................................

kita raham sabhan pur yusuf, misare khalak utari .

khas ziaafat khane andar, khave khalakat sari .

.........................................................

hun sare ikarari hoe, yusuf de asin barade .

umaran shukar karan ahasanon, hakk ada kad karade .

kal giaa minh jharriaan aaeeaan, jan satt sal vihae .

sabh aazad kite main barade, yusuf hukam sunae .

mal asabab muvaishi, milakan, morr ditte sabh taeen .

karo zarait aakh sunaiaa, vasso gharin khud jaeen .

main bhi banda khalik sanda, jisadi khalakat sari .

abadiyat di khidamat sabh de, sir thin asan utari .