ਹਮਦਿ-ਜ਼ਾਤਿ ਬਾਰੀ ਤਆਲਾ

(رب دی استت)

عشق بھنّا اخلاص نہلایا، رنگیا رنگ شہودی ۔

صدق سفاؤں آب ہواؤں، پلیا وچّ خشنودی ۔

برگو برگ ارادت-ازلی، نور رچایا ہویا ۔

مہویتّ دے خمر تہوروں، نشہ چڑھایا ہویا ۔

افزل اتہر اکمل انور، جیں وچّ سبھ وڈیائیاں ۔

ادم-تکلّف، والیاں جس تھیں، وہندیاں ندیاں آئیاں ۔

ازل-ازلی ابد-ابادی، حمد دوام مدامی ۔

وچّ دربار وجوب-غناں دے، ایہہ سر-سبز مدامی ۔

کلّ مراتب حقی خلکی، تنزیہی تشبیہی ۔

مشہر-حمد-ہمید-حقیقی، ایہہ مکشوپھ بدیہی ۔

کدر-نیام تھیں حمد الایا، ہر ہامد مہمودوں ۔

ہر ماالوموں ہر موجودوں، ہر ساجد مسجودوں ۔

حمد چراغ دلان-تاریکا، مشال شب-مہجوراں ۔

ہر ہر ذرہ جس تھیں چمکیا، وچّ اکرار قصوراں ۔

اجز-کمال-خدا دی حمدوں، ہر ذرہ اکراری ۔

دم دم لکھ لکھ لوں لوں حمدوں، تھیئے نا شکر-گزاری ۔

پاک منزّا خالک-عالم، باجھ مسال نزیروں ۔

اوسدا شکر ن کدر بندے دا، عقلاں دی تدبیروں ۔

جس دے لتف-قلم تھیں کترا، یوسف جیہیاں شکلاں ۔

اوسدے حمدوں وانگ زلیخا، حال پریشاں عقلاں ۔

ہادس کیا کدیموں جاݨے، جے لکھ اڈّے ہوائیں ۔

وچّے ڈبّ مریندیاں عقلاں، ہیرت دے دریائیں ۔

پر جے شوالا جوش ربے دا، سفنے نظریں آوے ۔

خون عزیزوں صبر عزیزاں، چشماں تھیں بہ جاوے ۔

نور ورھے جے عشقوں سینے، حال کہاں کی گزرے ۔

گزر امکانوں وگݨ اشارے، ماجوروں وچ ازرے ۔

کھولھ اکّھیں تدھ حال کیا ای، ویکھ ذرا کت آیوں ۔

کس گھلّیوں کت کارے چلیوں، تے کس پاس لیایوں ؟

ناہیں شے مزکور کداہیں، اندر وقت وہاوے ۔

فیز وجود ادم تے چمکیا، کھولھے راز چھپائے ۔

چائے بھار برہوں دے بھارے، تے توں اہد پکائے ۔

بول 'بلا' اکراری ہویوں، آݨ غضب سر چائے ۔

بھار امانت چا ن سکے، زمیں فلک وچارے ۔

انس زلوم جہول اٹھایا، ہݨ کیوں اہدوں ہارے ۔

چھٹّے بہر کرم دے کتریوں، دوویں عالم تارے ۔

انس حقیقت جامیا کرکے، وچّ اس دار اتارے ۔

تے ایہہ نسخا چند اجزاؤں، وچّ اناسر چارے ۔

ناتکا نفس کلب روح سرّوں، کھفی جلی ایہہ سارے ۔

خلق امر دیاں شاناں دے وچّ، تینوں ملی امیری ۔

جان ن جان آفاک تے انفس، تیں وچّ ہے تقدیری ۔

توں وچّ خودی خودوں چھٹ وگیوں، خود تھیں خبر نا پائی ۔

پھسیاں چھوڑ اڈیندیاں دے ولّ، جھاک ااݨیاں لائی ۔

سبھ کجھ مالک دتّا تینوں، تے توں سبھ کجھ پایا ۔

جو توں آپݨا آپ تے پایا، ویکھ کتّھوں ہتّھ آیا ۔

جنھاں شیاں دی خاہش تینوں، سبھ تیرے وچّ آئیاں ۔

فقر غنا تیرے وچّ وسّدا، وچّوں نور سفائیاں ۔

پائے نوں اپݨایا جاں توں، مڑ مڑ پویں کراہیں ۔

ہر پایا اپݨایا تیرا، جے اکّ پایو ناہیں ۔

اے غدّار ن ہار قراروں، انت پچّھوں ہتّھ ملݨا ۔

کتّ ولّ چلّیوں کدھر چلّݨا، کس سنگت وچّ رلݨا ۔

سݨ کس چھوڑ کس غم رجّھوں، واٹ لمّی توں راہی ۔

میٹ اکّھیں کت ہتّھ وگایو، چا مونہ ملی سیاہی ۔

توں پر شان دلاور زیغم، ہویوں آپ نتاݨا ۔

خود نوں جاݨ شگال کمینا، بیٹھوں چھوڑ ٹکاݨا ۔

مت وسواس ظلم تے جہلوں، واگ تیرے کھلیارے ۔

ظلم کماویں جہل ہنڈھاویں، پاویں مقصد بھارے ۔

زالم جاہل جے ن ہوندوں، ن پیندوں وچّ کارے ۔

ایہہ ہے مدہ مزمّت ناہیں، اس وچّ ناز اشارے ۔

ظلم کمایا جنداں گلیاں، گل گرداں وچّ رلیاں ۔

دارلّ-جہلوں لاٹاں بلیاں، تس وچّ خودیاں جلیاں ۔

ظلم کما سر نفس-امّارا، نوم ن رہسی مولے ۔

بااد وسول الہام اچانک، اتمینان قبولے ۔

لازم جہل فناہ نوں آیا، جاں ایہہ پاویں ناہیں ۔

سبھ پروار تیرا وچّ تیرے، خدیوں جاویں ناہیں ۔

سیر الا للّا لا الا الللّا تکّ سارا ۔

اوہا ماانی جلوا کردے، جیں دا سرور تارا ۔

تیہت نفی دھر غیر اڈاریاں، ملی نجات جدائیوں ۔

نال اسبات سبوتی پڑھدیاں، ملی برات سفائیوں ۔

اکّا نور زمیں اسمانی، جسدے کارے سارے ۔

جسدے فیز-اہدییت کولوں، نور کھلھے چمکارے ۔

ایہہ مسباہ سفات زجاجوں، لاٹ بلے بن نارے ۔

وچّ مشکات-کلوب-اشاکاں، جگمگ نور کھلارے ۔

نورو نور ہویا نورانی، عالم دی گلزارے ۔

چنگے تھیں چنگیائی آوے، ادھموں نکس نتارے ۔

لکھیا نظر پوے تدھ سفا، کاتب قلم وگائی ۔

سوہݨے ہرف کداں بݨ کاتب، دیݨ زہور سفائی ۔

ہر نکتا وچّ خاص ٹکاݨے، جھڑ وگیا کتے ناہیں ۔

زیر زبر ہر زم سکونوں، خطا ن پیا کداہیں ۔

جے تدھ خطا نظر وچّ دسّے، زہف تیری بینائی ۔

آپ کراہ پویں نابینا، راہیں عیب ن کائی ۔

لکھ فہرست سہیفوں ساری، تیرے پاس پہونچائی ۔

کھولھ نظر پڑھ جس تے کاتب، سنات قلم وگائی ۔

ویکھیں نقش نکاسوں جاݨی، تے سانیاں مسنووں ۔

خود ول ویکھ رکم پڑھ ساری، آخر تیک شرووں ۔

توں شیشے وچّ دریا وگّیں، جوہر ہیں اوہ کاری ۔

جیں وچّ کل متلوب جگت دیاں، نوری لہراں جاری ۔

توں قائم جس جندوں غافل، صورت تس ن کائی ۔

اس تسے وچّ جاری ہر شے، توں اپݨے وچّ پائی ۔

حکمے باجھ ن انگل ہلّے، راز زبان ن کھولھے ۔

ہر ہر وال اندر پر ماانی، دیکھ متاں دل ڈولے ۔

جس ول پیر دھرے رکھ تیرا، آپݨی سفت دکھاوے ۔

جاں توں خام جمال-فروزاں، تینوں نظر ن آوے ۔

وہدانییت حق بدیہی، ملے شہود کمالوں ۔

توڑ صورت دے بند جو ناہیں، ہاجت استدلالوں ۔

جنھاں مزاک سلیم پچھانݨ، خود شرینی کندوں ۔

سفرائیاں ہر تلخی جاپے، ہوݨ خلاص ن بندوں ۔

ہر کھوبی دا صاحب اوہا، جسدا عالم سارا ۔

غیر کیا تدھ کھوبی ڈٹّھی، کسد جدھے دل بھارا ۔

شیشا صاف سیاہی ملیو، راز ن چمکے کائی ۔

چھوڑ نکاش ہزاراں نقشوں، اک صورت گل لائی ۔

ڈھونڈ شیاں تھیں اکّا صورت، جا لبّھیں دو چاروں ۔

آخر چھوڑ چلّیں ہتّھ ملدا، نقش لکھے دیواروں ۔

لبھ اوہا جیں کجھ ن صورت، نکشوں نام ن عیبوں ۔

میٹ اکّھیں دل کھولھ دو سائت، راز کھلھے کجھ غیبوں ۔

ہر مہسوس تیرا تک دیکھیں، سبھ ماکوس افالوں ۔

تے افال-زلال سفاتوں، سفتاں ذات کمالوں ۔

آکس اکسوں ہر جا اکرب، اوسدی ذات اہوالوں ۔

اوہ اکرب تھیں اکرب جس تھیں، شورش حسن جمالوں ۔

اسر ہلول اتہاد ن سمجھیں، تے ن کیف بیانوں ۔

جے پاویں حق پاویں جیوں کر، ہیں منسوس قرآنوں ۔

تے ن ظلم کریں خدا تے، منافی دے شانوں ۔

شرک کفر دا نام ن اوتھے، جتّھے نور ایمانوں ۔

تیں وچّ انور گوہر آلی، ن کر غرد-آلودا ۔

چاہ ترکی چھوڑ رزالت، مریں نہیں بیہودا ۔

داغ ن گھتّ سفیدی اندر، رنگ چڑھا کافوری ۔

رنگ پزیر ایہی دل تیرا، اصل جدھا کل نوری ۔

ہر دم وقت وہاندا جاندا، ایہہ مڑ ہتّھ ن آوے ۔

قول پکّا کچھ کر لے عشقوں، جو تیں نال سدھاوے ۔

باجھوں حال ن کال منافا، کالی دا ہتّھ کھالی ۔

ہو کھالی سدواویں آلی، ایہہ ہے تبا رزالی ۔

فرج شکم دا بندا ہو کے، لافاں مار ن مولے ۔

نام دھریں کافور جنگی دا، پرکھوں کوݨ قبولے ۔

عشق ڈٹّھو جے ناہں کدائیں، وصل فراقوں خالی ۔

حال ملالی مرداں والی، جل بل رہݨ وچالی ۔

بریاں لاٹ برہوں دی جگرے، درد فراقیں جالی ۔

جاندی واری شوق وسالی، جاݨ ن جوش سنبھالی ۔

تدھ اہسان کرے کو ذرہ، دلوں جھکیں سو واری ۔

کل اہسان تیرے سر جسدا، چھوڑ نہیں تس یاری ۔

لا یاری پر پوری ساری، جیوں ہویوں اکراری ۔

جے اکراروں ہیں انکاری، ایہہ ہے انت خواری ۔

یار جدا کد تیں تھیں غافل، لبّھ دراڈا ناہیں ۔

دااوا جھوٹھ قسم کر چھڈّے، جھور مریں متّ آہیں ۔

اوّل آخر دیکھ سیاݨے، نال کدھے ورتارا ۔

چھوڑ عزیز زلیلاں تائیں، ن گلّ لاویں یارا ۔

پاوے قدم جو طلبوں کھاریں، گلزاراں وچّ جاپے ۔

کھار کھٹّݨ گلزار ن دسّݨ، شوق کھڑے ول آپے ۔

داغ لگا مت جائیں ایتھوں، مردا مرد سدائیں ۔

اشرت دید رہے پچھتاوا، مت ہسرت لے جائیں ۔

کریں مدد اے والی میرے، دکھل ملے دربارے ۔

بخشی تھاؤں نتھاویاں تائیں، فضل تیرے نے بھارے ۔

دااوا حق ایمانوں پکّا، سچّا بخش خدایا ۔

حکم اشدّ-ہبّنللّا، شان جدھی وچ آیا ۔

دائم نور طلب دی مشال، رہے پھروزاں راہے ۔

میں قربان لتیف پیارا، تارے نال نگاہے ۔

تیں ہوندے میں کت ولّ جاواں، ناہیں ہور ٹکاݨا ۔

جے تقصیروں میں پر دامن، غالب فضل ربانا ۔

فضل بڑا اوس ہادی سندا، خود دل شوق لگائے ۔

جیں اوس شوقوں ناہ نصیبا، غافل اوگت جائے ۔

تے تکدیم اوسے درباروں، بھر ہر خود نتاݨے ۔

دیکھ یہیّہم دی رمزوں، دل ولّ کھڑے دھنناݨے ۔

ایہہ گرداب اندھیر غماں دا، دنیاں نام سداوے ۔

پور بھرے وچّ بیڑے گرکݨ، جے ن بنّے لاوے ۔

باہوں پکڑ کڈّھے خود جسنوں، نور کرم ول دھکّے ۔

جسنوں روہڑ غضب وچّ گھتّے، کوئی کڈّھ ن سکّے ۔

یا رب میری سرگردانی، میریوں گئی شماروں ۔

اکّ رہمت دا دارو تیرا، روگ کٹے بیماروں ۔

میرا کار ہوالے تیرے، یا ستّار گفّارا ۔

ادل کریں میں پکڑیا جاواں، فضل کریں چھٹکارا ۔

میں بندا توں صاحب میرا، انت ن تیں وڈیائیوں ۔

رہمت تیری بہت زیادا، بندے دی بریائیوں ۔

سفت تیری کی کدر بندے دا، توں سفتاں دا والی ۔

آخر چارا آجز بندے نوں، تیریاں سفتاں آلی ۔

ایہہ اکرار نبیاں سندا، لا اہسی وچّ آیا ۔

کنّ تیری نوں پا ن سکّے، توں بے-مسل کھدایا ۔

عقلاں دی ات پیش ن جاوے، جو لاوݨ لکّھ واہاں ۔

اتے گافل بے-عقل تمامی، رہݨ سبّھے وچّ راہاں ۔

آدت عقل دراڈی دگݨی، تے توں نیڑیوں نیڑے ۔

خود تھیں نیڑے عقل ن پاویں، تے ن راز نکھیڑیں ۔

عقل خیالوں وہم گمانوں، تیریاں سفتاں آلی ۔

خالک مالک جان جہاں دا، توں عالم دا والی ۔

خوان-کرم دے بکھشش-کھانیوں، عالم کلّ سوالی ۔

جنھاں بلاویں لتف کرم تھیں، کدی ن جاوݨ خالی ۔

توبا دی توفیک اسانوں، دیویں پاک اللہا ۔

در اپݨے دا رکّھ سوالی، ہردم شہنشاہا ۔

قدم نبی دے پچّھے سانوں، یا رب راہ چلائیں ۔

اندر کوم نبیاں کیتا، توں سرور جس تائیں ۔

(ਰੱਬ ਦੀ ਉਸਤਤਿ)

ਇਸ਼ਕ ਭਿੰਨਾ ਇਖ਼ਲਾਸ ਨੁਹਲਾਇਆ, ਰੰਗਿਆ ਰੰਗ ਸ਼ਹੂਦੀ ।

ਸਿਦਕ ਸਫ਼ਾਓਂ ਆਬ ਹਵਾਓਂ, ਪਲਿਆ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ਨੂਦੀ ।

ਬਰਗੋ ਬਰਗ ਇਰਾਦਤ-ਅਜ਼ਲੀ, ਨੂਰ ਰਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ।

ਮਹਵਿਯੱਤ ਦੇ ਖ਼ਮਰ ਤਹੂਰੋਂ, ਨਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ।

ਅਫ਼ਜ਼ਲ ਅਤਹਰ ਅਕਮਲ ਅਨਵਰ, ਜੈਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਡਿਆਈਆਂ ।

ਅਦਮਿ-ਤਕੱਲੁਫ਼, ਵਾਲੀਆਂ ਜਿਸ ਥੀਂ, ਵਹੰਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਈਆਂ ।

ਅਜ਼ਲਿ-ਅਜ਼ਲੀ ਅਬਦ-ਅਬਾਦੀ, ਹਮਦ ਦਵਾਮ ਮੁਦਾਮੀ ।

ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰ ਵਜੂਬਿ-ਗ਼ਿਨਾਂ ਦੇ, ਇਹ ਸਰ-ਸਬਜ਼ ਮੁਦਾਮੀ ।

ਕੁੱਲ ਮਰਾਤਿਬ ਹੱਕੀ ਖ਼ੁਲਕੀ, ਤਨਜ਼ੀਹੀ ਤਸ਼ਬੀਹੀ ।

ਮਸ਼ਹਰਿ-ਹਮਦ-ਹਮੀਦਿ-ਹਕੀਕੀ, ਇਹ ਮਕਸ਼ੂਫ ਬਦੀਹੀ ।

ਕਦਰਿ-ਨਿਅਮ ਥੀਂ ਹਮਦ ਅਲਾਇਆ, ਹਰ ਹਾਮਿਦ ਮਹਮੂਦੋਂ ।

ਹਰ ਮਾਅਲੂਮੋਂ ਹਰ ਮੌਜੂਦੋਂ, ਹਰ ਸਾਜਿਦ ਮਸਜੂਦੋਂ ।

ਹਮਦ ਚਿਰਾਗ਼ ਦਿਲਾਨਿ-ਤਾਰੀਕਾ, ਮਸ਼ਅਲ ਸ਼ਬ-ਮਹਜੂਰਾਂ ।

ਹਰ ਹਰ ਜ਼ੱਰਾ ਜਿਸ ਥੀਂ ਚਮਕਿਆ, ਵਿੱਚ ਇਕਰਾਰ ਕਸੂਰਾਂ ।

ਅਜਜ਼ਿ-ਕਮਾਲਿ-ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਹਮਦੋਂ, ਹਰ ਜ਼ੱਰਾ ਇਕਰਾਰੀ ।

ਦਮ ਦਮ ਲਖ ਲਖ ਲੂੰ ਲੂੰ ਹਮਦੋਂ, ਥੀਏ ਨਾ ਸ਼ੁਕਰ-ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।

ਪਾਕ ਮੁਨੱਜ਼ਾ ਖ਼ਾਲਿਕਿ-ਆਲਮ, ਬਾਝ ਮਿਸਾਲ ਨਜ਼ੀਰੋਂ ।

ਉਸਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਨ ਕਦਰ ਬੰਦੇ ਦਾ, ਅਕਲਾਂ ਦੀ ਤਦਬੀਰੋਂ ।

ਜਿਸ ਦੇ ਲੁਤਫ਼ਿ-ਕਲਮ ਥੀਂ ਕਤਰਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਜੇਹੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ।

ਉਸਦੇ ਹਮਦੋਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੁਲੈਖ਼ਾ, ਹਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਂ ਅਕਲਾਂ ।

ਹਾਦਿਸ ਕਿਆ ਕਦੀਮੋਂ ਜਾਣੇ, ਜੇ ਲਖ ਉੱਡੇ ਹਵਾਈਂ ।

ਵਿੱਚੇ ਡੁੱਬ ਮਰੇਂਦੀਆਂ ਅਕਲਾਂ, ਹੈਰਤ ਦੇ ਦਰਿਆਈਂ ।

ਪਰ ਜੇ ਸ਼ੋਅਲਾ ਜੋਸ਼ ਰੱਬੇ ਦਾ, ਸੁਫ਼ਨੇ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਵੇ ।

ਖ਼ੂਨ ਅਜ਼ੀਜ਼ੋਂ ਸਬਰ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ, ਚਸ਼ਮਾਂ ਥੀਂ ਬਹ ਜਾਵੇ ।

ਨੂਰ ਵਰ੍ਹੇ ਜੇ ਇਸ਼ਕੋਂ ਸੀਨੇ, ਹਾਲ ਕਹਾਂ ਕੀ ਗੁਜ਼ਰੇ ।

ਗੁਜ਼ਰ ਇਮਕਾਨੋਂ ਵਗਣ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਮਾਜੂਰੋਂ ਵਿਚ ਉਜ਼ਰੇ ।

ਖੋਲ੍ਹ ਅੱਖੀਂ ਤੁਧ ਹਾਲ ਕਿਆ ਈ, ਵੇਖ ਜ਼ਰਾ ਕਿਤ ਆਇਓਂ ।

ਕਿਸ ਘੱਲਿਓਂ ਕਿਤ ਕਾਰੇ ਚਲਿਓਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਪਾਸ ਲਿਆਇਓਂ ?

ਨਾਹੀਂ ਸ਼ੈ ਮਜ਼ਕੂਰ ਕਿਦਾਹੀਂ, ਅੰਦਰ ਵਕਤ ਵਿਹਾਵੇ ।

ਫ਼ੈਜ਼ ਵਜੂਦਿ ਅਦਮ ਤੇ ਚਮਕਿਆ, ਖੋਲ੍ਹੇ ਰਾਜ਼ ਛੁਪਾਇ ।

ਚਾਏ ਭਾਰ ਬਿਰਹੋਂ ਦੇ ਭਾਰੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਹਦ ਪਕਾਏ ।

ਬੋਲ 'ਬਲਾ' ਇਕਰਾਰੀ ਹੋਇਓਂ, ਆਣ ਗਜ਼ਬ ਸਿਰ ਚਾਏ ।

ਭਾਰ ਅਮਾਨਤ ਚਾ ਨ ਸਕੇ, ਜ਼ਿਮੀਂ ਫ਼ਲਕ ਵਿਚਾਰੇ ।

ਇਨਸ ਜ਼ਲੂਮ ਜਹੂਲ ਉਠਾਇਆ, ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਅਹਦੋਂ ਹਾਰੇ ।

ਛੁੱਟੇ ਬਹਰ ਕਰਮ ਦੇ ਕਤਰਿਓਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਲਮ ਤਾਰੇ ।

ਉਨਸ ਹਕੀਕਤ ਜਾਮਿਅ ਕਰਕੇ, ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾਰ ਉਤਾਰੇ ।

ਤੇ ਇਹ ਨੁਸਖ਼ਾ ਚੰਦ ਅਜਜ਼ਾਓਂ, ਵਿੱਚ ਅਨਾਸਰ ਚਾਰੇ ।

ਨਾਤਿਕਾ ਨਫ਼ਸ ਕਲਬ ਰੂਹ ਸਿੱਰੋਂ, ਖਫ਼ੀ ਜਲੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ।

ਖ਼ਲਕ ਅਮਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਮੀਰੀ ।

ਜਾਨ ਨ ਜਾਨ ਆਫ਼ਾਕੁ ਤੇ ਅਨਫ਼ਸ, ਤੈਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਕਦੀਰੀ ।

ਤੂੰ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦੀ ਖ਼ੁਦੋਂ ਛੁਟ ਵਗਿਓਂ, ਖ਼ੁਦ ਥੀਂ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਪਾਈ ।

ਫਸੀਆਂ ਛੋੜ ਉਡੇਂਦੀਆਂ ਦੇ ਵੱਲ, ਝਾਕ ਇਆਣਿਆਂ ਲਾਈ ।

ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਲਿਕ ਦਿੱਤਾ ਤੈਨੂੰ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ।

ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਪਾਇਆ, ਵੇਖ ਕਿੱਥੋਂ ਹੱਥ ਆਇਆ ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੈਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ।

ਫ਼ਕਰ ਗ਼ਿਨਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਵਿੱਚੋਂ ਨੂਰ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ।

ਪਾਏ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂ ਤੂੰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਵੇਂ ਕੁਰਾਹੀਂ ।

ਹਰ ਪਾਇਆ ਅਪਣਾਇਆ ਤੇਰਾ, ਜੇ ਇੱਕ ਪਾਇਓ ਨਾਹੀਂ ।

ਐ ਗ਼ੱਦਾਰ ਨ ਹਾਰ ਕਰਾਰੋਂ, ਅੰਤ ਪਿੱਛੋਂ ਹੱਥ ਮਲਣਾ ।

ਕਿੱਤ ਵੱਲ ਚੱਲਿਓਂ ਕਿਧਰ ਚੱਲਣਾ, ਕਿਸ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਲਣਾ ।

ਸੁਣ ਕਿਸ ਛੋੜ ਕਿਸ ਗ਼ਮ ਰੁੱਝੋਂ, ਵਾਟ ਲੰਮੀ ਤੂੰ ਰਾਹੀ ।

ਮੀਟ ਅੱਖੀਂ ਕਿਤ ਹੱਥ ਵਗਾਇਓ, ਚਾ ਮੂੰਹ ਮਲੀ ਸਿਆਹੀ ।

ਤੂੰ ਪੁਰ ਸ਼ਾਨ ਦਿਲਾਵਰ ਜ਼ੈਗ਼ਮ, ਹੋਇਓਂ ਆਪ ਨਿਤਾਣਾ ।

ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸ਼ਗਾਲ ਕਮੀਨਾ, ਬੈਠੋਂ ਛੋੜ ਟਿਕਾਣਾ ।

ਮਤ ਵਸਵਾਸ ਜ਼ੁਲਮ ਤੇ ਜਿਹਲੌਂ, ਵਾਗ ਤੇਰੇ ਖਲਿਆਰੇ ।

ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਵੇਂ ਜਿਹਲ ਹੰਢਾਵੇਂ, ਪਾਵੇਂ ਮਕਸਦ ਭਾਰੇ ।

ਜ਼ਾਲਿਮ ਜਾਹਿਲ ਜੇ ਨ ਹੋਂਦੋਂ, ਨ ਪੈਂਦੋਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰੇ ।

ਇਹ ਹੈ ਮਦਹ ਮਜ਼ੱਮਤ ਨਾਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾਜ਼ ਇਸ਼ਾਰੇ ।

ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਇਆ ਜਿੰਦਾਂ ਗਲੀਆਂ, ਗਲ ਗਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲੀਆਂ ।

ਦਾਰੁੱਲ-ਜਿਹਲੋਂ ਲਾਟਾਂ ਬਲੀਆਂ, ਤਿਸ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦੀਆਂ ਜਲੀਆਂ ।

ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾ ਸਰ ਨਫ਼ਸਿ-ਅੱਮਾਰਾ, ਨੌਮ ਨ ਰਹਿਸੀ ਮੂਲੇ ।

ਬਾਅਦ ਵਸੂਲ ਇਲਹਾਮ ਅਚਾਨਕ, ਇਤਮੀਨਾਨ ਕਬੂਲੇ ।

ਲਾਜ਼ਿਮ ਜਿਹਲ ਫ਼ਨਾਹ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਇਹ ਪਾਵੇਂ ਨਾਹੀਂ ।

ਸਭ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇਰਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ, ਖ਼ੁਦੀਓਂ ਜਾਵੇਂ ਨਾਹੀਂ ।

ਸੈਰ ਇਲਾ ਲਿੱਲਾ ਲਾ ਇਲਾ ਇਲਲਿੱਲਾ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ।

ਓਹਾ ਮਾਅਨੀ ਜਲਵਾ ਕਰਦੇ, ਜੈਂ ਦਾ ਸਰਵਰ ਤਾਰਾ ।

ਤੈਹਤ ਨਫ਼ੀ ਧਰ ਗ਼ੈਰ ਉਡਾਰੀਆਂ, ਮਿਲੀ ਨਜਾਤ ਜੁਦਾਈਓਂ ।

ਨਾਲ ਅਸਬਾਤ ਸਬੂਤੀ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਮਿਲੀ ਬਰਾਤ ਸਫ਼ਾਈਓਂ ।

ਇੱਕਾ ਨੂਰ ਜ਼ਿਮੀਂ ਅਸਮਾਨੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰੇ ਸਾਰੇ ।

ਜਿਸਦੇ ਫ਼ੈਜ਼ਿ-ਅਹਦੀਯਤ ਕੋਲੋਂ, ਨੂਰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਚਮਕਾਰੇ ।

ਇਹ ਮਿਸਬਾਹ ਸਿਫ਼ਾਤ ਜ਼ਜਾਜੋਂ, ਲਾਟ ਬਲੇ ਬਿਨ ਨਾਰੇ ।

ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਕਾਤਿ-ਕਲੂਬਿ-ਉਸ਼ਾਕਾਂ, ਜਗਮਗ ਨੂਰ ਖਿਲਾਰੇ ।

ਨੂਰੋ ਨੂਰ ਹੋਇਆ ਨੂਰਾਨੀ, ਆਲਮ ਦੀ ਗੁਲਜ਼ਾਰੇ ।

ਚੰਗੇ ਥੀਂ ਚੰਗਿਆਈ ਆਵੇ, ਅਧਮੋਂ ਨੁਕਸ ਨਿਤਾਰੇ ।

ਲਿਖਿਆ ਨਜ਼ਰ ਪਵੇ ਤੁਧ ਸਫ਼ਾ, ਕਾਤਿਬ ਕਲਮ ਵਗਾਈ ।

ਸੋਹਣੇ ਹਰਫ਼ ਕਿਦਾਂ ਬਣ ਕਾਤਿਬ, ਦੇਣ ਜ਼ਹੂਰ ਸਫ਼ਾਈ ।

ਹਰ ਨੁਕਤਾ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਟਿਕਾਣੇ, ਝੜ ਵਗਿਆ ਕਿਤੇ ਨਾਹੀਂ ।

ਜ਼ੇਰ ਜ਼ਬਰ ਹਰ ਜ਼ਮ ਸਕੂਨੋਂ, ਖ਼ਤਾ ਨ ਪਇਆ ਕਿਦਾਹੀਂ ।

ਜੇ ਤੁਧ ਖ਼ਤਾ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸੇ, ਜ਼ੁਹਫ਼ ਤੇਰੀ ਬੀਨਾਈ ।

ਆਪ ਕੁਰਾਹ ਪਵੇਂ ਨਾਬੀਨਾ, ਰਾਹੀਂ ਐਬ ਨ ਕਾਈ ।

ਲਿਖ ਫ਼ਹਰਿਸਤ ਸਹੀਫ਼ੋਂ ਸਾਰੀ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚਾਈ ।

ਖੋਲ੍ਹ ਨਜ਼ਰ ਪੜ੍ਹ ਜਿਸ ਤੇ ਕਾਤਿਬ, ਸਨਅਤ ਕਲਮ ਵਗਾਈ ।

ਵੇਖੀਂ ਨਕਸ਼ ਨਕਾਸੋਂ ਜਾਣੀ, ਤੇ ਸਾਨਿਆਂ ਮਸਨੂਓਂ ।

ਖ਼ੁਦ ਵਲ ਵੇਖ ਰਕਮ ਪੜ੍ਹ ਸਾਰੀ, ਆਖ਼ਿਰ ਤੀਕ ਸ਼ੁਰੂਓਂ ।

ਤੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਵੱਗੇਂ, ਜੌਹਰ ਹੈਂ ਓਹ ਕਾਰੀ ।

ਜੈਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲ ਮਤਲੂਬ ਜਗਤ ਦੀਆਂ, ਨੂਰੀ ਲਹਰਾਂ ਜਾਰੀ ।

ਤੂੰ ਕਾਇਮ ਜਿਸ ਜਿੰਦੋਂ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ, ਸੂਰਤ ਤਿਸ ਨ ਕਾਈ ।

ਇਸ ਤਿਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਹਰ ਸ਼ੈ, ਤੂੰ ਅਪਣੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ।

ਹੁਕਮੇ ਬਾਝ ਨ ਉਂਗਲ ਹਿੱਲੇ, ਰਾਜ਼ ਜ਼ਬਾਨ ਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ।

ਹਰ ਹਰ ਵਾਲ ਅੰਦਰ ਪੁਰ ਮਾਅਨੀ, ਦੇਖ ਮਤਾਂ ਦਿਲ ਡੋਲੇ ।

ਜਿਸ ਵਲ ਪੈਰ ਧਰੇ ਰੁਖ ਤੇਰਾ, ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦਿਖਾਵੇ ।

ਜਾਂ ਤੂੰ ਖ਼ਾਮ ਜਮਾਲਿ-ਫ਼ਰੋਜ਼ਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਵੇ ।

ਵਹਦਾਨੀਯਤਿ ਹੱਕ ਬਦੀਹੀ, ਮਿਲੇ ਸ਼ਹੂਦ ਕਮਾਲੋਂ ।

ਤੋੜ ਸੂਰਤ ਦੇ ਬੰਦ ਜੋ ਨਾਹੀਂ, ਹਾਜਤ ਇਸਤਿਦਲਾਲੋਂ ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਸਲੀਮ ਪਛਾਨਣ, ਖ਼ੁਦ ਸ਼ਰੀਨੀ ਕੰਦੋਂ ।

ਸਫ਼ਰਾਈਆਂ ਹਰ ਤਲਖ਼ੀ ਜਾਪੇ, ਹੋਣ ਖ਼ਲਾਸ ਨ ਬੰਦੋਂ ।

ਹਰ ਖੂਬੀ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਓਹਾ, ਜਿਸਦਾ ਆਲਮ ਸਾਰਾ ।

ਗ਼ੈਰ ਕਿਆ ਤੁਧ ਖੂਬੀ ਡਿੱਠੀ, ਕਸਦ ਜਿਦ੍ਹੇ ਦਿਲ ਭਾਰਾ ।

ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਸ਼ਾਫ਼ ਸਿਆਹੀ ਮਲਿਓ, ਰਾਜ਼ ਨ ਚਮਕੇ ਕਾਈ ।

ਛੋੜ ਨਕਾਸ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਕਸ਼ੋਂ, ਇਕ ਸੂਰਤ ਗਲ ਲਾਈ ।

ਢੂੰਡ ਸ਼ੈਆਂ ਥੀਂ ਇੱਕਾ ਸੂਰਤ, ਜਾ ਲੱਭੇਂ ਦੋ ਚਾਰੋਂ ।

ਆਖ਼ਿਰ ਛੋੜ ਚੱਲੇਂ ਹੱਥ ਮਲਦਾ, ਨਕਸ਼ ਲਿਖੇ ਦੀਵਾਰੋਂ ।

ਲਭ ਓਹਾ ਜੈਂ ਕੁਝ ਨ ਸੂਰਤ, ਨੁਕਸ਼ੋਂ ਨਾਮ ਨ ਐਬੋਂ ।

ਮੀਟ ਅੱਖੀਂ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦੋ ਸਾਇਤ, ਰਾਜ਼ ਖੁਲ੍ਹੇ ਕੁਝ ਗ਼ੈਬੋਂ ।

ਹਰ ਮਹਸੂਸ ਤੇਰਾ ਤਕ ਦੇਖੇਂ, ਸਭ ਮਅਕੂਸ ਅਫ਼ਆਲੋਂ ।

ਤੇ ਅਫ਼ਆਲਿ-ਜ਼ਲਾਲ ਸਿਫ਼ਾਤੋਂ, ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਜ਼ਾਤ ਕਮਾਲੋਂ ।

ਆਕਿਸ ਅਕਸੋਂ ਹਰ ਜਾ ਅਕਰਬ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਾਤ ਅਹਵਾਲੋਂ ।

ਓਹ ਅਕਰਬ ਥੀਂ ਅਕਰਬ ਜਿਸ ਥੀਂ, ਸ਼ੋਰਿਸ਼ ਹੁਸਨ ਜਮਾਲੋਂ ।

ਅਸਰ ਹਲੂਲ ਇਤਿਹਾਦ ਨ ਸਮਝੇਂ, ਤੇ ਨ ਕੈਫ਼ ਬਿਆਨੋਂ ।

ਜੇ ਪਾਵੇਂ ਹਕ ਪਾਵੇਂ ਜਿਉਂ ਕਰ, ਹੈਂ ਮਨਸੂਸ ਕੁਰਾਨੋਂ ।

ਤੇ ਨ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰੇਂ ਖ਼ੁਦਾ ਤੇ, ਮੁਨਾਫ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਨੋਂ ।

ਸ਼ਿਰਕ ਕੁਫ਼ਰ ਦਾ ਨਾਮ ਨ ਓਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਨੂਰ ਈਮਾਨੋਂ ।

ਤੈਂ ਵਿੱਚ ਅਨਵਰ ਗੌਹਰ ਆਲੀ, ਨ ਕਰ ਗ਼ਰਦ-ਆਲੂਦਾ ।

ਚਾਹ ਤ੍ਰਕੀ ਛੋੜ ਰਜ਼ਾਲਤ, ਮਰੇਂ ਨਹੀਂ ਬੇਹੂਦਾ ।

ਦਾਗ਼ ਨ ਘੱਤ ਸਫ਼ੈਦੀ ਅੰਦਰ, ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕਾਫ਼ੂਰੀ ।

ਰੰਗ ਪਜ਼ੀਰ ਏਹੀ ਦਿਲ ਤੇਰਾ, ਅਸਲ ਜਿਦ੍ਹਾ ਕੁਲ ਨੂਰੀ ।

ਹਰ ਦਮ ਵਕਤ ਵਿਹਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਏਹ ਮੁੜ ਹੱਥ ਨ ਆਵੇ ।

ਕੌਲ ਪੱਕਾ ਕੁਛ ਕਰ ਲੈ ਇਸ਼ਕੋਂ, ਜੋ ਤੈਂ ਨਾਲ ਸਿਧਾਵੇ ।

ਬਾਝੋਂ ਹਾਲ ਨ ਕਾਲ ਮੁਨਾਫ਼ਾ, ਕਾਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਖਾਲੀ ।

ਹੋ ਖਾਲੀ ਸਦਵਾਵੇਂ ਆਲੀ, ਇਹ ਹੈ ਤਬਾ ਰਜ਼ਾਲੀ ।

ਫ਼ੁਰਜ ਸ਼ਿਕਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਫ਼ਾਂ ਮਾਰ ਨ ਮੂਲੇ ।

ਨਾਮ ਧਰੇਂ ਕਾਫ਼ੂਰ ਜੰਗੀ ਦਾ, ਪਰਖੋਂ ਕੌਣ ਕਬੂਲੇ ।

ਇਸ਼ਕ ਡਿੱਠੋ ਜੇ ਨਾਹਿੰ ਕਦਾਈਂ, ਵਸਲ ਫ਼ਿਰਾਕੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ।

ਹਾਲ ਮਲਾਲੀ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਲ ਬਲ ਰਹਣ ਵਿਚਾਲੀ ।

ਬਿਰੀਆਂ ਲਾਟ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਜਿਗਰੇ, ਦਰਦ ਫ਼ਿਰਾਕੀਂ ਜਾਲੀ ।

ਜਾਂਦੀ ਵਾਰੀ ਸ਼ੌਕ ਵਸਾਲੀ, ਜਾਣ ਨ ਜੋਸ਼ ਸੰਭਾਲੀ ।

ਤੁਧ ਇਹਸਾਨ ਕਰੇ ਕੋ ਜ਼ੱਰਾ, ਦਿਲੋਂ ਝੁਕੇਂ ਸੌ ਵਾਰੀ ।

ਕੁਲ ਇਹਸਾਨ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਜਿਸਦਾ, ਛੋੜ ਨਹੀਂ ਤਿਸ ਯਾਰੀ ।

ਲਾ ਯਾਰੀ ਪਰ ਪੂਰੀ ਸਾਰੀ, ਜਿਉਂ ਹੋਇਓਂ ਇਕਰਾਰੀ ।

ਜੇ ਇਕਰਾਰੋਂ ਹੈਂ ਇਨਕਾਰੀ, ਇਹ ਹੈ ਅੰਤ ਖ਼ੁਆਰੀ ।

ਯਾਰ ਜੁਦਾ ਕਦ ਤੈਂ ਥੀਂ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ, ਲੱਭ ਦੁਰਾਡਾ ਨਾਹੀਂ ।

ਦਾਅਵਾ ਝੂਠ ਕਸਮ ਕਰ ਛੱਡੇ, ਝੂਰ ਮਰੇਂ ਮੱਤ ਆਹੀਂ ।

ਅੱਵਲ ਆਖ਼ਿਰ ਦੇਖ ਸਿਆਣੇ, ਨਾਲ ਕਿਦ੍ਹੇ ਵਰਤਾਰਾ ।

ਛੋੜ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਜ਼ਲੀਲਾਂ ਤਾਈਂ, ਨ ਗੱਲ ਲਾਵੀਂ ਯਾਰਾ ।

ਪਾਵੇ ਕਦਮ ਜੋ ਤਲਬੋਂ ਖਾਰੀਂ, ਗੁਲਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਪੇ ।

ਖਾਰ ਖੁੱਟਣ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਨ ਦਿੱਸਣ, ਸ਼ੌਕ ਖੜੇ ਵਲ ਆਪੇ ।

ਦਾਗ਼ ਲਗਾ ਮਤ ਜਾਈਂ ਏਥੋਂ, ਮਰਦਾ ਮਰਦ ਸਦਾਈਂ ।

ਇਸ਼ਰਤ ਦੀਦ ਰਹੇ ਪਛਤਾਵਾ, ਮਤ ਹਸਰਤ ਲੈ ਜਾਈਂ ।

ਕਰੀਂ ਮਦਦ ਐ ਵਾਲੀ ਮੇਰੇ, ਦਖਲ ਮਿਲੇ ਦਰਬਾਰੇ ।

ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਥਾਉਂ ਨਿਥਾਵਿਆਂ ਤਾਈਂ, ਫ਼ਜ਼ਲ ਤੇਰੇ ਨੇ ਭਾਰੇ ।

ਦਾਅਵਾ ਹੱਕ ਈਮਾਨੋਂ ਪੱਕਾ, ਸੱਚਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਖ਼ੁਦਾਇਆ ।

ਹੁਕਮ ਅਸ਼ੱਦੁ-ਹੁੱਬਨਲਿੱਲਾ, ਸ਼ਾਨ ਜਿਦ੍ਹੀ ਵਿਚ ਆਇਆ ।

ਦਾਇਮ ਨੂਰ ਤਲਬ ਦੀ ਮਸ਼ਅਲ, ਰਹੇ ਫਰੋਜ਼ਾਂ ਰਾਹੇ ।

ਮੈਂ ਕੁਰਬਾਨ ਲਤੀਫ਼ ਪਿਆਰਾ, ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹੇ ।

ਤੈਂ ਹੁੰਦੇ ਮੈਂ ਕਿਤ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਨਾਹੀਂ ਹੋਰ ਟਿਕਾਣਾ ।

ਜੇ ਤਕਸੀਰੋਂ ਮੈਂ ਪੁਰ ਦਾਮਨ, ਗ਼ਾਲਿਬ ਫ਼ਜ਼ਲ ਰਬਾਨਾ ।

ਫ਼ਜ਼ਲ ਬੜਾ ਉਸ ਹਾਦੀ ਸੰਦਾ, ਖੁਦ ਦਿਲ ਸ਼ੌਕ ਲਗਾਏ ।

ਜੈਂ ਉਸ ਸ਼ੌਕੋਂ ਨਾਹਿ ਨਸੀਬਾ, ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਅਵਗਤ ਜਾਏ ।

ਤੇ ਤਕਦੀਮ ਉਸੇ ਦਰਬਾਰੋਂ, ਭਰ ਹਰ ਖੁਦ ਨਿਤਾਣੇ ।

ਦੇਖ ਯੁਹੱਯੁਹੁਮ ਦੀ ਰਮਜ਼ੋਂ, ਦਿਲ ਵੱਲ ਖੜੇ ਧਿੰਙਾਣੇ ।

ਏਹ ਗਰਦਾਬ ਅੰਧੇਰ ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਮ ਸਦਾਵੇ ।

ਪੂਰ ਭਰੇ ਵਿੱਚ ਬੇੜੇ ਗਰਕਣ, ਜੇ ਨ ਬੰਨੇ ਲਾਵੇ ।

ਬਾਹੋਂ ਪਕੜ ਕੱਢੇ ਖੁਦ ਜਿਸਨੂੰ, ਨੂਰ ਕਰਮ ਵਲ ਧੱਕੇ ।

ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਹੜ ਗਜ਼ਬ ਵਿੱਚ ਘੱਤੇ, ਕੋਈ ਕੱਢ ਨ ਸੱਕੇ ।

ਯਾ ਰੱਬ ਮੇਰੀ ਸਰਗਰਦਾਨੀ, ਮੇਰਿਉਂ ਗਈ ਸ਼ੁਮਾਰੋਂ ।

ਇੱਕ ਰਹਮਤ ਦਾ ਦਾਰੂ ਤੇਰਾ, ਰੋਗ ਕਟੇ ਬੀਮਾਰੋਂ ।

ਮੇਰਾ ਕਾਰ ਹਵਾਲੇ ਤੇਰੇ, ਯਾ ਸਿੱਤਾਰ ਗੁੱਫ਼ਾਰਾ ।

ਅਦਲ ਕਰੇਂ ਮੈਂ ਪਕੜਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਫ਼ਜ਼ਲ ਕਰੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ।

ਮੈਂ ਬੰਦਾ ਤੂੰ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰਾ, ਅੰਤ ਨ ਤੈਂ ਵਡਿਆਈਓਂ ।

ਰਹਮਤ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਬੰਦੇ ਦੀ ਬੁਰਿਆਈਓਂ ।

ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੀ ਕੀ ਕਦਰ ਬੰਦੇ ਦਾ, ਤੂੰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦਾ ਵਾਲੀ ।

ਆਖ਼ਿਰ ਚਾਰਾ ਆਜਿਜ਼ ਬੰਦੇ ਨੂੰ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਆਲੀ ।

ਇਹ ਇਕਰਾਰ ਨਬੀਆਂ ਸੰਦਾ, ਲਾ ਉਹਸੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ।

ਕੁੱਨ ਤੇਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਨ ਸੱਕੇ, ਤੂੰ ਬੇ-ਮਿਸਲ ਖੁਦਾਇਆ ।

ਅਕਲਾਂ ਦੀ ਉਤ ਪੇਸ਼ ਨ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਲਾਵਣ ਲੱਖ ਵਾਹਾਂ ।

ਉਤੇ ਗਾਫ਼ਿਲ ਬੇ-ਅਕਲ ਤਮਾਮੀ, ਰਹਣ ਸੱਭੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹਾਂ ।

ਆਦਤ ਅਕਲ ਦੁਰਾਡੀ ਦੁਗਣੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਨੇੜਿਓਂ ਨੇੜੇ ।

ਖੁਦ ਥੀਂ ਨੇੜੇ ਅਕਲ ਨ ਪਾਵੇਂ, ਤੇ ਨ ਰਾਜ਼ ਨਖੇੜੇਂ ।

ਅਕਲ ਖ਼ਿਆਲੋਂ ਵਹਮ ਗੁਮਾਨੋਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਆਲੀ ।

ਖ਼ਾਲਿਕ ਮਾਲਿਕ ਜਾਨ ਜਹਾਂ ਦਾ, ਤੂੰ ਆਲਮ ਦਾ ਵਾਲੀ ।

ਖ਼ਵਾਨਿ-ਕਰਮ ਦੇ ਬਖਸ਼ਿਸ਼-ਖਾਨਿਓਂ, ਆਲਮ ਕੁੱਲ ਸਵਾਲੀ ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਵੇਂ ਲੁਤਫ਼ ਕਰਮ ਥੀਂ, ਕਦੀ ਨ ਜਾਵਣ ਖ਼ਾਲੀ ।

ਤੋਬਾ ਦੀ ਤੌਫ਼ੀਕ ਅਸਾਨੂੰ, ਦੇਵੀਂ ਪਾਕ ਅੱਲਾਹਾ ।

ਦਰ ਅਪਣੇ ਦਾ ਰੱਖ ਸਵਾਲੀ, ਹਰਦਮ ਸ਼ਹਨਸ਼ਾਹਾ ।

ਕਦਮ ਨਬੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਨੂੰ, ਯਾ ਰੱਬ ਰਾਹ ਚਲਾਈਂ ।

ਅੰਦਰ ਕੌਮ ਨਬੀਆਂ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਸਰਵਰ ਜਿਸ ਤਾਈਂ ।

(rabb di usatati)

ishak bhinna ikhalas nuhalaiaa, rangiaa rang shahudi .

sidak safaon aab havaon, paliaa vicch khushanudi .

barago barag iradat-azali, nur rachaiaa hoiaa .

mahaviyatt de khamar tahuron, nasha charrhaiaa hoiaa .

afazal atahar akamal anavar, jain vicch sabh vadiaaeeaan .

adami-takalluf, valiaan jis thin, vahandiaan nadiaan aaeeaan .

azali-azali abad-abadi, hamad davam mudami .

vicch darabar vajubi-ghinan de, ih sar-sabaz mudami .

kull maratib hakki khulaki, tanazihi tashabihi .

mashahari-hamad-hamidi-hakiki, ih makashuph badihi .

kadari-niam thin hamad alaiaa, har hamid mahamudon .

har maalumon har maujudon, har sajid masajudon .

hamad chiragh dilani-tarika, mashal shab-mahajuran .

har har zarra jis thin chamakiaa, vicch ikarar kasuran .

ajazi-kamali-khuda di hamadon, har zarra ikarari .

dam dam lakh lakh lun lun hamadon, thie na shukar-guzari .

pak munazza khaliki-aalam, bajh misal naziron .

usada shukar n kadar bande da, akalan di tadabiron .

jis de lutafi-kalam thin katara, yusuf jehiaan shakalan .

usade hamadon vang zulaikha, hal pareshan akalan .

hadis kiaa kadimon jane, je lakh udde havaeen .

vicche dubb marendiaan akalan, hairat de dariaaeen .

par je shoala josh rabbe da, sufane nazarin aave .

khun azizon sabar azizan, chashaman thin bah jave .

nur varhe je ishakon sine, hal kahan ki guzare .

guzar imakanon vagan ishare, majuron vich uzare .

kholh akkhin tudh hal kiaa ee, vekh zara kit aaion .

kis ghallion kit kare chalion, te kis pas liaaion ?

nahin shai mazakur kidahin, andar vakat vihave .

faiz vajudi adam te chamakiaa, kholhe raz chhupai .

chae bhar birahon de bhare, te tun ahad pakae .

bol 'bala' ikarari hoion, aan gazab sir chae .

bhar amanat cha n sake, zimin falak vichare .

inas zalum jahul uthaiaa, hun kiun ahadon hare .

chhutte bahar karam de katarion, doven aalam tare .

unas hakikat jamia karake, vicch is dar utare .

te ih nusakha chand ajazaon, vicch anasar chare .

natika nafas kalab ruh sirron, khafi jali ih sare .

khalak amar diaan shanan de vicch, tainun mili amiri .

jan n jan aafaku te anafas, tain vicch hai takadiri .

tun vicch khudi khudon chhut vagion, khud thin khabar na paee .

phasiaan chhorr udendiaan de vall, jhak iaaniaan laee .

sabh kujh malik ditta tainun, te tun sabh kujh paiaa .

jo tun aapana aap te paiaa, vekh kitthon hatth aaiaa .

jinhan shaiaan di khahish tainun, sabh tere vicch aaeeaan .

fakar ghina tere vicch vassada, vicchon nur safaeeaan .

pae nun apanaiaa jan tun, murr murr paven kurahin .

har paiaa apanaiaa tera, je ikk paio nahin .

ai ghaddar n har kararon, ant picchhon hatth malana .

kitt vall challion kidhar challana, kis sangat vicch ralana .

sun kis chhorr kis gham rujjhon, vat lanmi tun rahi .

mit akkhin kit hatth vagaio, cha munh mali siaahi .

tun pur shan dilavar zaigham, hoion aap nitana .

khud nun jan shagal kamina, baithon chhorr tikana .

mat vasavas zulam te jihalaun, vag tere khaliaare .

zulam kamaven jihal handhaven, paven makasad bhare .

zalim jahil je n hondon, n paindon vicch kare .

ih hai madah mazammat nahin, is vicch naz ishare .

zulam kamaiaa jindan galiaan, gal garadan vicch raliaan .

darull-jihalon latan baliaan, tis vicch khudiaan jaliaan .

zulam kama sar nafasi-ammara, naum n rahisi mule .

baad vasul ilaham achanak, itaminan kabule .

lazim jihal fanah nun aaiaa, jan ih paven nahin .

sabh parivar tera vicch tere, khudion javen nahin .

sair ila lilla la ila ilalilla takk sara .

oha maani jalava karade, jain da saravar tara .

taihat nafi dhar ghair udariaan, mili najat judaeeon .

nal asabat sabuti parrhadiaan, mili barat safaeeon .

ikka nur zimin asamani, jisade kare sare .

jisade faizi-ahadiyat kolon, nur khulhe chamakare .

ih misabah sifat zajajon, lat bale bin nare .

vicch mishakati-kalubi-ushakan, jagamag nur khilare .

nuro nur hoiaa nurani, aalam di gulazare .

change thin changiaaee aave, adhamon nukas nitare .

likhiaa nazar pave tudh safa, katib kalam vagaee .

sohane haraf kidan ban katib, den zahur safaee .

har nukata vicch khas tikane, jharr vagiaa kite nahin .

zer zabar har zam sakunon, khata n piaa kidahin .

je tudh khata nazar vicch disse, zuhaf teri binaee .

aap kurah paven nabina, rahin aib n kaee .

likh faharisat sahifon sari, tere pas pahunchaee .

kholh nazar parrh jis te katib, sanat kalam vagaee .

vekhin nakash nakason jani, te saniaan masanuon .

khud val vekh rakam parrh sari, aakhir tik shuruon .

tun shishe vicch dariaa vaggen, jauhar hain oh kari .

jain vicch kul matalub jagat diaan, nuri laharan jari .

tun kaim jis jindon ghafil, surat tis n kaee .

is tise vicch jari har shai, tun apane vicch paee .

hukame bajh n ungal hille, raz zaban n kholhe .

har har val andar pur maani, dekh matan dil dole .

jis val pair dhare rukh tera, aapani sifat dikhave .

jan tun kham jamali-farozan, tainun nazar n aave .

vahadaniyati hakk badihi, mile shahud kamalon .

torr surat de band jo nahin, hajat isatidalalon .

jinhan mazak salim pachhanan, khud sharini kandon .

safaraeeaan har talakhi jape, hon khalas n bandon .

har khubi da sahib oha, jisada aalam sara .

ghair kiaa tudh khubi ditthi, kasad jidhe dil bhara .

shisha shaf siaahi malio, raz n chamake kaee .

chhorr nakash hazaran nakashon, ik surat gal laee .

dhund shaiaan thin ikka surat, ja labbhen do charon .

aakhir chhorr challen hatth malada, nakash likhe divaron .

labh oha jain kujh n surat, nukashon nam n aibon .

mit akkhin dil kholh do sait, raz khulhe kujh ghaibon .

har mahasus tera tak dekhen, sabh makus afaalon .

te afaali-zalal sifaton, sifatan zat kamalon .

aakis akason har ja akarab, usadi zat ahavalon .

oh akarab thin akarab jis thin, shorish husan jamalon .

asar halul itihad n samajhen, te n kaif biaanon .

je paven hak paven jiun kar, hain manasus kuranon .

te n zulam karen khuda te, munafi de shanon .

shirak kufar da nam n othe, jitthe nur eemanon .

tain vicch anavar gauhar aali, n kar gharad-aaluda .

chah traki chhorr razalat, maren nahin behuda .

dagh n ghatt safaidi andar, rang charrha kafuri .

rang pazir ehi dil tera, asal jidha kul nuri .

har dam vakat vihanda janda, eh murr hatth n aave .

kaul pakka kuchh kar lai ishakon, jo tain nal sidhave .

bajhon hal n kal munafa, kali da hatth khali .

ho khali sadavaven aali, ih hai taba razali .

furaj shikam da banda ho ke, lafan mar n mule .

nam dharen kafur jangi da, parakhon kaun kabule .

ishak dittho je nahin kadaeen, vasal firakon khali .

hal malali maradan vali, jal bal rahan vichali .

biriaan lat birahon di jigare, darad firakin jali .

jandi vari shauk vasali, jan n josh sanbhali .

tudh ihasan kare ko zarra, dilon jhuken sau vari .

kul ihasan tere sir jisada, chhorr nahin tis yari .

la yari par puri sari, jiun hoion ikarari .

je ikararon hain inakari, ih hai ant khuaari .

yar juda kad tain thin ghafil, labbh durada nahin .

daava jhuth kasam kar chhadde, jhur maren matt aahin .

avval aakhir dekh siaane, nal kidhe varatara .

chhorr aziz zalilan taeen, n gall lavin yara .

pave kadam jo talabon kharin, gulazaran vicch jape .

khar khuttan gulazar n dissan, shauk kharre val aape .

dagh laga mat jaeen ethon, marada marad sadaeen .

isharat did rahe pachhatava, mat hasarat lai jaeen .

karin madad ai vali mere, dakhal mile darabare .

bakhashi thaun nithaviaan taeen, fazal tere ne bhare .

daava hakk eemanon pakka, saccha bakhash khudaiaa .

hukam ashaddu-hubbanalilla, shan jidhi vich aaiaa .

daim nur talab di mashal, rahe pharozan rahe .

main kuraban latif piaara, tare nal nigahe .

tain hunde main kit vall javan, nahin hor tikana .

je takasiron main pur daman, ghalib fazal rabana .

fazal barra us hadi sanda, khud dil shauk lagae .

jain us shaukon nahi nasiba, ghafil avagat jae .

te takadim use darabaron, bhar har khud nitane .

dekh yuhayyuhum di ramazon, dil vall kharre dhinnane .

eh garadab andher ghaman da, duniaan nam sadave .

pur bhare vicch berre garakan, je n banne lave .

bahon pakarr kaddhe khud jisanun, nur karam val dhakke .

jisanun roharr gazab vicch ghatte, koee kaddh n sakke .

ya rabb meri saragaradani, meriun gee shumaron .

ikk rahamat da daru tera, rog kate bimaron .

mera kar havale tere, ya sittar guffara .

adal karen main pakarriaa javan, fazal karen chhutakara .

main banda tun sahib mera, ant n tain vadiaaeeon .

rahamat teri bahut ziaada, bande di buriaaeeon .

sifat teri ki kadar bande da, tun sifatan da vali .

aakhir chara aajiz bande nun, teriaan sifatan aali .

ih ikarar nabiaan sanda, la uhasi vicch aaiaa .

kunn teri nun pa n sakke, tun be-misal khudaiaa .

akalan di ut pesh n jave, jo lavan lakkh vahan .

ute gafil be-akal tamami, rahan sabbhe vicch rahan .

aadat akal duradi dugani, te tun nerrion nerre .

khud thin nerre akal n paven, te n raz nakherren .

akal khiaalon vaham gumanon, teriaan sifatan aali .

khalik malik jan jahan da, tun aalam da vali .

khavani-karam de bakhashish-khanion, aalam kull savali .

jinhan bulaven lutaf karam thin, kadi n javan khali .

toba di taufik asanun, devin pak allaha .

dar apane da rakkh savali, haradam shahanashaha .

kadam nabi de picchhe sanun, ya rabb rah chalaeen .

andar kaum nabiaan kita, tun saravar jis taeen .