ਰਾਂਝਾ

تُسیں جوگ دا پنتھ بتاؤ سانوں، شوق جاگیا حرف نگینیاں دے۔

ایس جوگ دے پنتھ وِچ آوڑیاں، چُھپن عیب صواب کمینیاں دے۔

حِرص اگ تے فقر دا پوے پانی، جوگ ٹھنڈ گھتے وِچ سینیاں دے۔

اک فقر ہی رب دے رہن ثابت، ہور تھِڑ کدے اہل خزینیاں دے۔

تیرے دوار تے آن محتاج ہوئے، اسیں نوکرہاں باجھ مہینیاں دے۔

تیرا ہو فقیر میں نگر منگاں، چھڈاں واعدے انہاں روزےنیاں دے۔

ਤੁਸੀਂ ਜੋਗ ਦਾ ਪੰਥ ਬਤਾਉ ਸਾਨੂੰ, ਸ਼ੌਕ ਜਾਗਿਆ ਹਰਫ਼ ਨਗੀਨਿਆਂ ਦੇ।

ਏਸ ਜੋਗ ਦੇ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਆ ਵੜਿਆਂ, ਛੁਪਨ ਐਬ ਸਵਾਬ ਕਮੀਨਿਆਂ ਦੇ।

ਹਿਰਸ ਅੱਗ ਤੇ ਸਬਰ ਦਾ ਪਵੇ ਪਾਣੀ, ਜੋਗ ਠੰਡ ਘੱਤੇ ਵਿੱਚ ਸੀਨਿਆਂ ਦੇ।

ਹਿਕ ਫ਼ਕਰ ਹੀ ਰਬ ਦੇ ਰਹਿਣ ਸਾਬਤ, ਹੋਰ ਥਿੜਕਦੇ ਅਹਿਲ ਖਜ਼ੀਨਿਆਂ ਦੇ।

ਤੇਰੇ ਦਵਾਰ ਤੇ ਆਣ ਮੁਹਤਾਜ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਨੌਕਰ ਹਾਂ ਬਾਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ।

ਤੇਰਾ ਹੋਇ ਫ਼ਕੀਰ ਮੈਂ ਨਗਰ ਮੰਗਾਂ, ਛੱਡਾਂ ਵਾਇਦੇ ਏਨ੍ਹਾਂ ਰੋਜ਼ੀਨਿਆਂ ਦੇ।

tusin jog da panth batau sanun, shauk jagiaa haraf naginiaan de.

es jog de panth vicch aa varriaan, chhupan aib savab kaminiaan de.

hiras agg te sabar da pave pani, jog thand ghatte vicch siniaan de.

hik fakar hi rab de rahin sabat, hor thirrakade ahil khaziniaan de.

tere davar te aan muhataj hoe, asin naukar han bajh mahiniaan de.

tera hoi fakir main nagar mangan, chhaddan vaide enhan roziniaan de.